Malarstwo Katarzyny Gawłowej

Malarstwo Katarzyny Gawłowej - Jacek Łodziński

Katarzyna Gawłowa (ur. 14 grudnia 1896 w Zielonkach, zm. 17 maja 1982 tamże) – polska artystka ludowa, malarka.

Nosiła panieńskie nazwisko Chrzan. Była jednym z pięciorga dzieci swoich rodziców (rodzeństwo: Maria, Franciszek, Stanisław i Zofia). Urodziła się w ubogiej rodzinie chłopskiej. Od najmłodszych lat musiała ciężko pracować w gospodarstwie. Jednocześnie przejawiała dążenia artystyczne, zamalowując ściany domostwa[2]. W 1932 wyszła za mąż za wdowca z czwórką dzieci. Mąż zmarł w 1939, po siedmiu latach małżeństwa.

Jej twórczość została odkryta w 1973, gdy miała 77 lat, przez krakowskich plastyków Mieczysława Górowskiego i Jacka Łodzińskiego (Łodziński został potem jej mecenasem). Pierwszy i jedyny wernisaż jej dzieł, w formie wesela, odbył się w Muzeum Etnograficznym w Krakowie w 1977. Zaczęła wówczas malować na dykcie i papierze. Wcześniej malowała wyłącznie na ścianach, sufitach, drzwiach i piecu, co jakiś czas zdrapując stare motywy i zastępując je nowymi.

Prace artystki trafiły również do warszawskiej Zachęty, a oglądał je m.in. dyrektor paryskiego Centrum Pompidou.