Majster do wszystkiego 1889 r

Majster do wszystkiego 1889 r - M. Gawalewicz

Marian Gawalewicz- Urodził się we Lwowie i tam ukończył gimnazjum, potem studiował na wydziale inżynierskim Instytutu Technicznego w Krakowie i uczęszczał na wykłady Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na łamach prasy debiutował jeszcze we Lwowie (w 1868 w „Przyjacielu Domowym” opublikował pierwszą nowelę), w latach 1873–1874 współpracował z „Przeglądem Lwowskim”, gdzie publikował recenzje dramatów, potem w Krakowie wraz z Kazimierzem Bartoszewiczem założył czasopismo „Szkice Społeczno-Literackie”, w którym ogłaszał swoje utwory. Po odbyciu służby wojskowej i uzyskaniu stopnia oficerskiego w 1876 przeniósł się do Warszawy i rozpoczął długoletnią karierę dziennikarską i literacką. Niezwykle aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym stolicy: „Warszawie oddał Gawalewicz cały swój talent, pracę wytężoną swoich najlepszych lat trzydziestu kilku, podzielonych z przedziwną umiejętnością i zdumiewającą łatwością pomiędzy poezję, powieść, dziennik i teatr” (Z. Dębicki, W służbie Warszawy, „Kurier Warszawski” 1910 nr 146). Współpracował z wieloma miejscowymi dziennikami, tygodnikami i kwartalnikami, zamieszczał w nich stałe kroniki, felietony, recenzje teatralne, literackie oraz własne utwory (nowele, opowiadania, powieści, dramaty). Popularność wśród mieszkańców Warszawy zyskał dzięki „Pogawędkom” pisanym dla kobiecego „Bluszczu” (1886–1904), kronikom publikowanym w „Tygodniku Ilustrowanym” („Kronika tygodniowa” 1888–1890 oraz „Z tygodnia na tydzień” 1891–1898) oraz „Listom z Krakowskiego Przedmieścia” adresowanym do czytelników „Kuriera Warszawskiego” (1889–1903). Życie stolicy relacjonował „z perspektywy salonu”, wiele miejsca poświęcał wystawom plastycznym (ale też rolniczym i przemysłowym), nowościom literackim, wszelkiego rodzaju jubileuszom oraz premierom teatralnym. Jego wyjątkowo różnorodną aktywność dziennikarską trafnie, choć krytycznie i ironicznie, podsumował Antoni Sygietyński (Plotka w powieści, „Przegląd Tygodniowy” 1888 nr 17): „– Pięć milionów liter rocznie! – powtarza p. Marian Gawalewicz i puszcza w ruch od samego rana swe lekkie pióro, z którego spływają swobodnie gładkie, okrągłe, milutkie, słodziutkie artykuły polityczne, sprawozdania literackie, felietony, krytyki artystyczne, nowele i nowelki, szkice, obrazki, portrety, powieści i powiastki, romanse i romancera, fantazje, ballady, nokturny, sonety i libretta, dramaty, komedie, żarciki sceniczne, frazesy estradowe, monologi, dialogi, nekrologi i kto by tam zliczył co jeszcze”.