Magia i miecz

Magia i miecz - Sergio Toppi

Mistrzowska adaptacja wybranych fragmentów ze skarbca Baśni z tysiąca i jednej nocy, stworzona przez klasyka komiksu europejskiego - Sergio Toppiego. Wybitny włoski artysta wybrał najpiękniejsze klasyczne arabskie opowieści, nadał im formę scenariusza komiksowego i w niezwykły sposób zilustrował, czyniąc z każdej planszy tego albumu dzieło sztuki. Szeherezada, by uniknąć śmierci, każdej nocy opowiada arabskiemu władcy jedną historię. Jej opowieści wzbudzają tak wielką ciekawość kalifa, że odwleka egzekucję, by móc słuchać ich nadal... Mity-przypowieści pustynne przesycone są mroczną, nasyconą duchem przerażającej codzienności średniowiecznego Wschodu atmosferą. Ilustracje Toppiego doskonale współgrają z fabułą komiksu. Twórcy komiksu, poszukując inspiracji do tworzenia nowych albumów, często sięgają po znane, klasyczne już niemal opowieści. Najczęściej je reinterpretują, usiłują rozpocząć swą narrację w miejscu, w którym oryginalna historia się zakończyła, grają z konwencją, mieszają gatunki, tworząc barwne, często – ironiczne kolaże. Z tego nurtu wyrastają również „Opowieści Szeherezady” Sergio Toppiego. Włoski artysta jednak nie stara się zmieniać fabuły oryginału. Wybiera najbardziej interesujące opowieści pochodzące z „Baśni z 1001 nocy”, czasem nieco tylko je skracając, po czym skupia się na stworzeniu wyjątkowo oryginalnej i efektownej warstwy graficznej. W albumie Toppiego znajdujemy opowieść o człowieku, który przechytrzył dżina, historię o wiernym sokole, poznajemy losy człowieka zdradzonego przez braci oraz tajemniczego podróżnika z odległych krain. Każdą historią jej autorka – Szeherezada – kupuje sobie kolejny dzień życia. Tak, jak jej królewski słuchacz, Szachrijar, tak i czytelnik tej książki nie może oderwać się od wspaniałych opowieści. Z niecierpliwością przewraca się kolejne karty albumu w wyczekiwaniu na następne historie, na przemian zachwycając się żywą narracją i wspaniałą szatą graficzną. Ta zresztą przykuwa uwagę już od pierwszych stron albumu. Niemal wszystkie opowieści zamieszczone w książce są zilustrowane czarno-białymi rysunkami. Zachwyca bogactwo kreski – rysunki są ogromnie szczegółowe. Mimo tego jednak trudno uznać, by ilustracje Toppiego były realistyczne – choć proporcje i kształty postaci pozostają zbliżone do rzeczywistych, składają się na nie geometryczne wzory lub symboliczne kształty, przywodząc na myśl rysunki kubistyczne. Miejscami nadmiar szczegółów jest tak wyraźny, że elementy tła zlewają się w całość z fragmentami ciał bohaterów. Odcinają się od scenerii jedynie najważniejsze szczegóły. Zachwyca po prostu gra światłocienia – warsztat ilustratora jest naprawdę znakomity.