Ludzie i wypadki, cześć I

Ludzie i wypadki, cześć I - Struś (opr.) Pułkownik

Spis treści: 1. Romuald Traugut, tajemny Dyktator Polski 2. Józef Bosak Hauke 3. Ostatni naczelnik miasta Warszawy 4. Po uwięzieniu Trauguta 5. Ostatni z dowódców powstańczych 6. Po polskim powstaniu 7. Droga na Sybir 8. Wyprawa morska do Polski 9. Epizod z powstania litweskiego 10. Katakomby warszawskie 11. Odstępca ... Mikołaj Struś herbu Korczak (ur. 1577, zm. 18 czerwca 1627) – pułkownik, starosta, komendant polskiego garnizonu na Kremlu w 1612 r. Ostatni znany przedstawiciel Strusiów z Komorowa. Syn Jakuba Strusia i Barbary Potockiej. O jego młodości niewiele wiadomo. Informacje na temat tej postaci dotyczą przede wszystkim jego służby w wojsku I Rzeczypospolitej. Prawdopodobnie w latach 90. XVI w. rozpoczął służbę wojskową u boku swojego stryja Jerzego Strusia. Podczas sejmu warszawskiego 7 marca 1591 r. otrzymał przywilej królewski na zagospodarowanie włości kamienieckiej na Podolu. Brał udział w wielu bitwach i potyczkach toczonych głównie na wschodnich terenach I Rzeczypospolitej, a także w Mołdawii, Rosji i Inflantach. W 1595 r. prawdopodobnie uczestniczył w wyprawie hetmana koronnego Jana Zamoyskiego do Mołdawii. W 1596 r. pod dowództwem Stanisława Żółkiewskiego brał udział w tłumieniu powstania kozackiego Semena Nalewajki, a 11 lutego 1597 udał się z Jerzym Strusiem i Janem Potockim do Niemirowa by uniemożliwić kozakom przeprawę przez Dniestr. W 1600 r. uczestniczył w wyprawie Jana Zamoyskiego przeciw Michałowi Walecznemu gdzie 20 października brał udział w bitwie pod Bukowem nad Telezyną dowodząc rotą kozacką.