Ludowość u Mickiewicza

Ludowość u Mickiewicza

Adam Mickiewicz zapoczątkował nową epokę literacką - romantyzm wydaniem "Ballad i romansów" w 1822 roku. Swoim pierwszym tomem poetyckim poeta zerwał z oświeceniową tradycją. Utwory zawarte w tomie "Ballady i romanse" zasłynęły ze względu na swój ludowy - nowatorski na tamte czasy charakter, który wywoływał liczne protesty w oświeceniowców. REKLAMA Nasz narodowy wieszcz sięgnął po gatunek, który łączy epiki i liryki, a często posługuje się dialogiem. Akcja ballady toczy się najczęściej na pograniczu świata rzeczywistego i fantazji, a autor utworu pokazuje swoją obecność w nim. Polskie ballady były przede wszystkim inspirowane na wzorach angielskich, niemieckich oraz szkockich (J.W. Goethe, W. Scott, F. Schiller). Adam Mickiewicz w tomie "Ballady i romanse" przenosi czytelnika bardzo często w zaświaty, które zamieszkiwane są np. przez panny wodne ("Świteź", "Świtezianka") czy też upiory ("Lilie"). Tematyka tych utworów została zaczerpnięta przez autora z ludowych podań, a ich bohaterami są najczęściej prości ludzie - przedstawiciele ludu. Świat "Ballad i romansów" opiera się na ludowej wierze w "prawdy żywe". Mickiewicz prezentuje w tych wierszach świat pozaziemski, który przenika się wzajemnie ze światem rzeczywistym. Ważną rolę w świecie ballad pełni przyroda, która staje po stronie skrzywdzonych ludzi. Natura prawie zawsze bierze czynny udział w życiu bohaterów, ale jest dzika, tajemnicza i groźna. Przyroda w "Balladach i romansach" rządzi się własnymi prawami, jest mściwa i karząca. Poeta hołduje przekonaniu, że "nie ma zbrodni bez kary".