Łowiec Polski, 48 numerów, 1978-1979

Łowiec Polski, 48 numerów, 1978-1979 - Praca Zbiorowa

„Łowiec Polski” – miesięcznik o tematyce przyrodniczo-łowieckiej, poruszający tematy z dziedziny nauk przyrodniczych, ekologii, historii, etyki łowieckiej, prawa, broni i amunicji, kynologii łowieckiej, sokolnictwa, łucznictwa myśliwskiego, a także działalności Polskiego Związku Łowieckiego – wydawany od 1899 roku jest jednym z najstarszych tego typu tytułów w Polsce i w Europie. Prowadzi stronę internetową oraz internetowy serwis informacyjny. Pierwszy numer ukazał się 20 marca 1899 roku, jako: „Dwutygodnik ilustrowany poświęcony myślistwu, broni i hodowli psów myśliwskich”. Zgodnie z zamierzeniami twórców miał stanowić pierwsze tak pełne i bogate w wiedzę czasopismo dla myśliwych. Duże zainteresowanie łowiectwem, jakie wpisane jest w kulturę Polaków, sprawiło, że rozpoczynający działalność „Łowiec Polski” szybko zaskarbił sobie wierne grono czytelników. Pierwszy numer liczył 16 stron, niemal w całości pokrytych tekstem. Jedynie dwie ostatnie zarezerwowane były dla ogłoszeń, przyciągających wzrok grafikami. Redakcja „Łowca Polskiego” mieściła się wówczas przy ulicy Nowogrodzkiej 17 w Warszawie. Pierwsze 11 numerów ukazało się drukiem Emila Skiwskiego Nakład każdego z numerów w 1899 roku wynosił 1500 egzemplarzy, by z czasem – w 1914 roku – osiągnąć liczbę 5000 egzemplarzy. Adres administracji „Łowca Polskiego” mieścił się przy ulicy Wareckiej 15. Już w drugim numerze z 3 kwietnia 1899 roku po raz pierwszy pojawił się także adres Nowy Świat 35, gdzie znajdował się wówczas Warszawski Oddział Cesarskiego Towarzystwa Prawidłowego Myślistwa. Rok później siedzibę redakcji przeniesiono ze stołecznej ulicy Nowogrodzkiej, na ulicę Smolną 34. Ostatni numer „Łowca Polskiego” przed przerwą spowodowaną wybuchem I wojny światowej nosił datę 1 sierpnia 1914 roku. Zakończył się wówczas pierwszy okres życia czasopisma, w którym przez 15 lat dwutygodnik nie przechodził większych zmian ani w strukturze, ani w szacie graficznej.