Lód, Nowa

Lód, Nowa - Jacek Dukaj

Syberia to kraj daleki i o reputacji dla Polaka co najmniej wątpliwej. Niby człek wie o jej niezmierzonych bogactwach naturalnych, cudnej przyrodzie (zobaczymy, jak długo jeszcze Rosjanie pozwolą jej istnieć) i ciekawej faunie. Tym niemniej dzięki wielu latom w "objęciach bratniego narodu" kraina ta kojarzy się raczej z leczeniem klimatycznym z chorób zwanych wolnością, niepodległością tudzież innymi durnymi marzeniami. Jednakże coś z tej nielubianej części świata musiało nad Rzeczpospolitą (dowolnego numeru - acz aktualną) przywiać, skoro pojawia się ona w polskiej literaturze fantastycznej po raz wtóry w tym roku. Po świetnej Rudej sforze Kossakowskiej syberyjskie tematy drążyć zaczął był bowiem sam pan Jacek Dukaj - persona raczej dobrze znana każdemu miłośnikowi dobrej fantastyki, nie tylko polskiej. "Lód", bo taki tytuł nosi jego najnowsza powieść, jest kolejną już po Xavrasie Wyżrynie i Innych pieśniach historią alternatywną. Tym razem wydarzenie, które zmieniło czy też raczej, posługując się terminologią powieściową, "zamroziło" Historię, zaszło właśnie na Syberii. Po uderzeniu meteorytu tunguskiego świat zmienił się mocno. Po pierwsze, jak sam tytuł utworu sugeruje, spory jego kawał zamarzł. I to tak całkiem solidnie. Do stanu wymykającego się znanym czy choćby podejrzewanym prawom fizyki. Ba, dzięki temu dziwnemu faktowi pojawiły się całkiem nowe technologie i materiały - zimnazo, marostiekło i najdroższy minerał świata, wpływający na rozchodzenie się fal świetlnych i zarazem niezbędny do wszelkich nowych wynalazków surowiec, tungetyt.