Liszt Franz - Tarantelle di Bravura, ok. 1847

Liszt Franz - Tarantelle di Bravura, ok. 1847 - Franz Liszt

W muzyce fortepianowej Liszt rozwinął fakturę i technikę pianistyczną, wprowadzając wirtuozerię kunszt do wielu utworów, wyprzedzając impresjonistyczny styl Claude’a Debussy’ego i Maurice’a Ravela, ekspresjonizm Aleksandra Skriabina, a także późnoromantyczny koncert fortepianowy Piotra Czajkowskiego i Siergieja Rachmaninowa. Obalił też tradycyjne struktury tonalne (chociażby w utworze, którego tytuł mówi sam za siebie: Bagatelle sans tonalité, czyli "Bagatela bez tonacji") i zachęcał swoich uczniów do tego samego. Niechęć i opór środowiska muzycznego wywoływała też pogarda Liszta do klasycznych form, zwłaszcza sonaty; tak, że jego niektóre bardziej kontrowersyjne utwory (kończone dysonansem, eksperymentalne) spotkały się z bojkotem głównie z konserwatywnym środowiskiem muzycznym Niemiec (J.Brahms, Robert Schumann, krytyk E.Hanslick). Jeden z jego uczniów zapytał o Csaradas macabre "Czy wolno komponować takie dzieła i ich słuchać". Prócz niezwykłych osiągnięć jako pianista i dyrygent, nauczał ponad 400 uczniów, skomponował ponad 800 dzieł, z czego co najmniej połowa to transkrypcje. Napisał lub współpracował przy pisaniu przynajmniej 8 książek. Pozostawił pokaźny zbiór korespondencji, a także ponad 200 parafraz utworów innych kompozytorów na fortepian. Był jednym z inicjatorów użycia nowych dźwięków harmonicznych w XIX wieku, przede wszystkim skomplikowanych akordów. Badał nowe techniki muzyczne, zajmował się wariacjami tematycznymi. ! Uwagi: Okładka poklejona, porysowana, pożółkła, pobrudzona. Strony poplamione, pożółkłe, adnotacje ołówkiem. Pieczątka na okładce, kwit ze starego antykwariatu.