Listy Wiliama Horzycy

Listy Wiliama Horzycy - Lidia Kuchtówna

Wilam Horzyca urodził się 28 lutego 1889 r. we Lwowie jako syn Edwarda Hořitzy, urzędnika w Husiatynie na Podolu, i Klementyny z Drosenów. Sama rodzina Horzycy wywodziła się z Czech, a jego właściwe imiona i nazwisko brzmią: Wilhelm Henryk Hořitza2. Uczył się we lwowskim i stryjskim gimnazjum, po zdaniu matury w 1908 r. udał się do Wiednia, by studiować literaturę germańską, historię sztuki3 oraz filologię klasyczną4 na Wydziale Filozoficznym. Po ukończeniu studiów w 1914 r. zgłosił się do Legionów Polskich, ze względu na problemy zdrowotne został jednak przydzielony do służby sanitarnej. W 1916 r. ożenił się ze Stanisławą Gozdecką, córką lekarza ze Stryja5. Pod koniec I wojny światowej, przez krótki czas, pracował jako nauczyciel w gimnazjum we Lwowie, później przeniósł się do Warszawy, gdzie w latach 1919–1921 odbywał służbę wojskową w Departamencie Gospodarczym Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1921 r. zakończył służbę wojskową w stopniu kapitana i od tamtej pory oddał się pracy literackiej. Już od 1919 r. publikował recenzje i wiersze. W latach 20. pracował jako pedagog, do 1931 r. wykładał historię dramatu i teatru powszechnego w Państwowej Szkole Dramatycznej, w której od 1929 r. pełnił funkcję dyrektora. Związał się także z grupą poetycką „Skamander”, skupiającą najbardziej znanych artystów: Juliana Tuwima, Jarosława Iwaszkiewicza, Jana Lechonia, Kazimierza Wierzyńskiego i innych. Horzyca został redaktorem miesięcznika o tej samej nazwie. Zajmował się również przekładem niemieckich i angielskich tekstów oraz publikował eseje.