Liście ,1895r.

Liście ,1895r. - Lewopold Meyet

Urodził się jako syn Ludwika. Pochodził z zasymilowanej rodziny żydowskiej wywodzącej się z Francji. Uczył się w elitarnej i patriotycznej szkole Jana Nepomucena Leszczyńskiego oraz w I Gimnazjum Realnym w Warszawie. Studiował na Wydziale Prawa i Administracji w Szkole Głównej Warszawskiej, a po jej zamknięciu obronił w 1870 dyplom na rosyjskim Uniwersytecie Cesarskim w Warszawie. W 1873 przyczynił się do powstania „Biblioteki Umiejętności Prawnych”. Współpracował z czasopismami takimi jak „Prawda”, "Niwa", „Bluszcz”, „Kółko Domowe”, „Świat”, „Świt”, „Tygodnik Ilustrowany”, „Kurier Warszawski” czy „Biesiada Literacka”. Publikował opracowania z dziedziny prawniczej oraz teksty o charakterze społecznym i kulturalnym. Jego artystyczna twórczość literacka nie została doceniona przez ówczesną krytykę. Jednym z głównych zagadnień którym się poświęcił była praca u podstaw mająca na celu asymilację Żydów polskich w społeczeństwie. Związał się z inteligencją wyrosłą na ideałach pozytywizmu. Serdeczna przyjaźń łączyła go z Elizą Orzeszkową, Stanisławem Krzemińskim, Marią Konopnicką, Wilhelminą Zyndram-Kościałkowską[1], Piotrem Chmielowskim, Aleksandrem Świętochowskim, Aleksandrem Krausharem, Samuelem Dicksteinem, Henrykiem Dobrzyckim, Salomonem Lewentalem i Janem Karłowiczem (pisał hasła prawnicze do jego Słownika). Należał do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.