Letniska w Dolinie Oporu i Stryja (Powiat Stryjski), 1937 r. - Praca Zbiorowa
Powiat stryjski – powiat województwa stanisławowskiego II Rzeczypospolitej. Jego siedzibą było miasto Stryj. 1 sierpnia 1934 r. dokonano nowego podziału powiatu na gminy wiejskie.
Obszary górskie są współcześnie jednym z najważniejszych regionów turystycznych Europy. Znaczący wzrost zainteresowania penetracją turystyczną w górach notujemy na tym kontynencie w pierwszych dekadach XIX w. Wówczas w Alpach tworzyły się stacje klimatyczne odwiedzane regularnie głównie w sezonie letnim. Proces zagospodarowania przybrał na sile od połowy XIX w., wraz z pojawieniem się kolei i organizacji turystycznych (Cormack 2001; Kurek 2004; MacFarlane 2005; Kowalczyk 2009, 2010; Lorenzetti, Delmenico 2017). W dziejach polskiej turystyki górskiej najstarszym regionem zorganizowanego ruchu turystycznego są Tatry, a następnie Czarnohora, którego początki rozwoju przypadały na lata 70. XIX w. Kilkanaście lat krótszą historię zagospodarowania turystycznego ma dolina Oporu, stąd możemy mówić o historycznie ukształtowanym regionie turystycznym (Warszyńska 1985; Quirini-Popławski 2006; Faracik i in. 2009; Kurek 2011). Tak nakreślony region turystyczny doliny Oporu wyróżnia się bogactwem zasobów przyrodniczych, zwłaszcza krajobrazowych (ukształtowanie powierzchni, rzeźba terenu). Sama rzeka Opór, a szczególnie jej odcinki przełomowe oraz duże kompleksy leśne stanową także istotny walor turystyczny. Omawiany obszar charakteryzuje się ponadto wyjątkową kulturą bojkowską z licznymi przykładami budownictwa drewnianego (Bogatyński 1928; Reinfuss 1939; Quirini-Popławski 2011). Walory te stały się podstawą rozwoju funkcji turystycznej, a sam teren dysponuje długą historią turystycznego poznania, która jest słabo rozpoznana w literaturze naukowej polskiej czy ukraińskiej. Przesłanka ta stanowiła dla autorów główne uzasadnienie wyboru obszaru badawczego. Głównym celem opracowania jest przedstawienie rozwoju zagospodarowania i ruchu turystycznego historycznie ukształtowanego regionu turystycznego, który tworzy obszar wzdłuż doliny rzeki Opór, od jego źródeł do miejsca połączenia z rzeką Stryj w rejonie miejscowości Synowódzko Wyżne w Beskidach Wschodnich. Chronologiczne ramy opracowania obejmują okres od drugiej połowy XIX w. do wybuchu II wojny światowej. Pod względem geograficznym teren położony jest w Bieszczadach Wschodnich należących do Beskidów Wschodnich, zaś administracyjnie w ówczesnym powiecie styjskim i skolskim (w okresie monarchii austro-węgierskiej) i stryjskim1 (w okresie II Rzeczpospolitej). Współcześnie obszar badań leży w granicach rejonu skolskiego obwodu lwowskiego niepodległego państwa ukraińskiego.
