Let my call come to you - Jozef Glemp
Józef Glemp urodził się 18 XII 1929 r. w Inowrocławiu. Jego rodzicami byli Kazimierz i Salomea z domu Kośmicka. Ojciec pracował w kopalni soli w Inowrocławiu. Dzieciństwo i młodość spędził w niewielkim trójkącie ziemi kujawskiej, tzn. między rodzinną wioską Rycerzewo, parafialną wsią Kościelec Kujawski a miastem Inowrocław, gdzie uczęszczał do gimnazjum i liceum.
Szkolę średnią ukończył z uprawnieniem wstępu na wyższą uczelnię bez egzaminu. Po maturze wahał się z wyborem dalszej drogi życia. Nowotworowa choroba ojca skłoniła go, aby podjąć pracę zarobkową w celu utrzymania matki i młodszego rodzeństwa. Zapisał się na filologię polską, najpierw na Uniwersytecie Warszawskim, później przeniósł papiery na Uniwersytet w Toruniu, a pod koniec wakacji wstąpił do seminarium duchownego w Gnieźnie, gdzie szybko znalazł swoje miejsce. Lubił modlitwę, kolegów i naukę. Formacja duchowa w seminarium (w Gnieźnie i Poznaniu) odbywała się według wskazań ks. Aleksandra Żychlińskiego i bł. ks. Michała Kozala. Wdrażano w kapłaństwo służebne, akcentując element wybrania, mniej natomiast elementy wspólnotowe, co dopiero później stało się jedną z istotnych treści Soboru Watykańskiego II.
Święcenia kapłańskie przyjął 25 V 1956 r. w Gnieźnie z rąk biskupa pomocniczego poznańskiego Franciszka Jedwabskiego, bowiem ordynariusz diecezji kardynał Stefan Wyszyński był internowany przez władze komunistyczne. Po święceniach pomagał w duszpasterstwie parafialnym w Mogilnie, mieszkając u matki w pobliskich Stawiskach, gdyż nie uzyskał zezwolenia władz świeckich na normalną pracę w parafii - obowiązywał represyjny dekret o obsadzaniu stanowisk kościelnych. W latach 1956-1957 był kapelanem sióstr dominikanek w Mielżynie i nauczycielem religii w szkołach w Ruchocicach i Witkowie, potem kapelanem sióstr Sacre Coeur w Polskiej Wsi (1957 r.), następnie wikariuszem w parafii Wniebowzięcia NMP i prefektem w Liceum Pedagogicznym w Wągrowcu (lata 1957-1958), wikariuszem w Miasteczku Krajeńskim (1958 r.). Od 1958 r. studiował prawo kanoniczne na Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie, gdzie uzyskał w 1964 r. promocję na podstawie rozprawy De evolutione conceptus fictionis Juris, W czasie pobytu w Rzymie zdobył jeszcze dodatkowe specjalizacje: z zakresu stylistyki łacińskiej na Uniwersytecie Gregoriańskim, ukończył Studium Administracji Kościelnej przy Kongregacji Soboru, trzyletnie Studium Rotalne z tytułem adwokata Roty Rzymskiej. W Rzymie Glemp odkrywał nowe horyzonty. Zrozumiał lepiej rolę papieża i instytucji papieskich. Widział dorobek kulturowy Wiecznego Miasta. Był świadkiem początku wielkich przemian w stolicy chrześcijaństwa: pontyfikatu Jana XXIII, przebiegu Soboru Watykańskiego II. Po powrocie do kraju został najpierw sekretarzem w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie (lata 1964-1967). W latach 1965-1967 był notariuszem Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie, notariuszem i obrońcą węzła małżeńskiego w Trybunale Metropolitalnym (do 1970 r.). W późniejszym okresie był konsultorem w Trybunale Prymasowskim dla spraw dispensationis super matrimonio rato et non cosummato (lata 1970-1979). W latach 1967-1979 pracował w Sekretariacie Prymasa Polski oraz pełnił funkcję sekretarza i kapelana kardynała Sterana Wyszyńskiego na terenie archidiecezji gnieźnieńskiej. jednocześnie pełnił szereg innych funkcji, m.in. asystenta na Wydziale Prawa Kanonicznego ATK (lata 1968-1979), sekretarza Komisji Episkopatu ds. Instytucji Polskich w Rzymie (lata 1975-1979), członka Komisji Episkopatu ds. Rewizji Prawa Kanonicznego, duszpasterza warszawskich prawników (lata 1970-1979). Z tą pracą łączył pomoc duszpasterską, w kościołach św. Marcina i akademickim św. Anny. Żyjąc i pracując w najbliższym otoczeniu kardynała Wyszyńskiego, widział w nim przede wszystkim swego nauczyciela, ucząc się jego hierarchii spraw, do których należały m.in. obecność Boga i Kościoła w narodzie, dialog prowadzący do integracji. Jak dobrze wiadomo. Prymas Tysiąclecia starał się wielokrotnie łagodzić napięcia społeczne i nie dopuścić do rozlewu krwi.
W dniu 4 III 1979 r. został mianowany biskupem warmińskim. Sakrę przyjął 21 kwietnia w Gnieźnie z rąk prymasa Wyszyńskiego. Przyjął dewizę biskupią: Caritati in iustitia (Przez sprawiedliwość ku miłości). Odbył uroczyste wjazdy: 29 kwietnia do Olsztyna i 6 maja do Fromborka. Z zapałem podjął pracę pasterską na terenie rozległej diecezji, obejmującej ziemie Warmii i Mazur. Utworzył liczne parafie, ośrodki duszpasterskie i katechetyczne. Przeprowadzał wizytacje kanoniczne parafii. Odwiedzał domy zgromadzeń zakonnych. Powołał Radę Kapłańską i Radę Duszpasterską, wznowił prace Diecezjalnej Komisji Sztuki, Rady Wydawniczej i Komisji Liturgicznej. Propagował kult bł. Doroty z Mątowów i Świątobliwej Reginy Protmann. Z okazji 400-lecia śmierci swego poprzednika sługi Bożego kardynała Stanisława Hozjusza ożywił jego proces beatyfikacyjny. Zorganizował uroczystości hozjańskie w Olsztynie i Fromborku (1979 r.). Ogłosił 19 III 1980 r. rozpoczęcie prac przygotowawczych Duszpasterskiego Synodu Diecezji Warmińskiej. W maju tego roku rozpoczął peregrynację relikwii św. Wojciecha w diecezji warmińskiej, na której ziemiach męczennik podjął pracę misyjną i poniósł śmierć. W maju 1981 r. urządził w Olsztynie międzynarodowe sympozjum ku czci św. Wojciecha i św. Brunona. Przewodniczył pielgrzymce diecezjalnej do Rzymu, Asyżu, Monte Cassino i Capranica di Sutri, gdzie zmarł kardynał Hozjusz. Nawiązał kontakty duszpasterskie z ośrodkami polonijnymi w USA, Kanadzie, Francji i Niemczech. Był członkiem komisji Episkopatu Polski: lusritia et Pax (przewodniczący), Komisji ds. Ludzi Pracy, Rewizji Prawa Kanonicznego, Instytucji Polskich w Rzymie, Zespołu Legislacyjnego Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu Polski (współprzewodniczący). Jego zbyt krótkie rządy biskupie nie dały mu możliwości rozwinięcia działalności pasterskiej na Warmii. Po śmierci kardynała Wyszyńskiego był jednym z kandydatów na Jego następcę. Ostatecznie wybór Jana Pawła II padł na jego osobę, o czym oznajmił mu w rzymskiej klinice Gemeli, gdzie Ojciec Święty przebywał po zamachu majowym.
