Legende oder Der Christliche Sternhimmel 1894 r.

Legende oder Der Christliche Sternhimmel 1894 r. - Alban Stolz

Alban Isidor Stolz był niemieckim teologiem rzymskokatolickim i popularnym autorem. Stolz urodził się w Bühl w Badenii. Najpierw studiował w gimnazjum w Rastatt (1818–27), a następnie przeszedł na uniwersytet we Fryburgu. Po krótkim pobycie wykładów z prawoznawstwa poświęcił się studium teologii (1827–30). Popadł w sceptycyzm; ale po studiach filologicznych na uniwersytecie w Heidelbergu w latach 1830–1832 odzyskał dawną wiarę katolicką. Postanowiwszy objąć stan duchowny, wstąpił do seminarium kościelnego we Fryburgu jesienią 1832 r., Aw sierpniu 1833 r. Otrzymał święcenia kapłańskie. W ciągu następnych ośmiu lat był zaangażowany w pracę parafialną, najpierw wikary w Rothenfels w Murgthal, a od czerwca 1835 r. W Neusatz, w powiecie Bühl. Jesienią 1841 r. Został mianowany instruktorem religii w gimnazjum w Bruchsal, a 1 marca 1843 r. Nauczycielem teologii moralnej i duszpasterskiej w kolegium teologicznym we Fryburgu. Od maja 1845 r. Był tymczasowym dyrektorem tej instytucji, ale jego powołaniu na stanowisko stałego dyrektora nie dopuścili przeciwnicy o bardziej liberalnych poglądach. Przeprowadził polemiczne ataki na odmiennych katolików w szeregu traktatów opublikowanych w 1845 r. [1] W 1845 r. Został doktorem teologii, a jesienią 1847 r., Pomimo sprzeciwu wobec powołania, został profesorem teologii pastoralnej i pedagogiki na uniwersytecie. 13 października 1848 r. został mianowany profesorem zwyczajnym, a w latach 1859–60 był rektorem uniwersytetu. Po rewolucyjnych zawirowaniach w 1848 r. zarzucił żydowsko-masoński spisek . Został doktorem honoris causa wydziału teologicznego Uniwersytetu Wiedeńskiego w 1865 r., Aw 1868 r. Arcybiskupi duchowy doradca. Stolz był aktywny w działaniach charytatywnych i społecznych. W 1851 r. Założył we Freiburgu Stowarzyszenie Podróżników Katolickich na wzór Kolpinga i kierował nim jako dyrektor, a później jako prezydent diecezjalny. Wprowadził także do Fryburga Towarzystwo Świętego Wincentego a Paulo, którego był dyrektorem aż do śmierci. Cały swój dochód przeznaczył na cele charytatywne, kościół katolicki oraz misje krajowe i zagraniczne. Zmarł we Fryburgu Bryzgowijskim.