Lechicka Jadwiga - Historia Część I, II

Lechicka Jadwiga - Historia Część I, II - Jadwiga Lechicka

Historia Część I, 552 str Historia Część II, 372 str Jadwiga Lechicka (ur. 16 października 1898 w Krukienicach k. Mościsk, zm. 20 kwietnia 1965) – profesor historii. Jadwiga Lechicka urodziła się 16 października 1898 w Krukienicach. Po ukończeniu IV Gimnazjum Państwowego we Lwowie, w 1920, rozpoczęła jednocześnie pracę nauczycielską w szkole oraz studia na UL. Po ich ukończeniu mianowana została asystentem przy katedrze historii nowożytnej kierowanej przez A. Szelgowskiego. Wkrótce uzyskała doktorat z filozofii za pracę "Pisma polityczne z czasów przedostatniego bezkrólewia". Przez cały czas pobytu we Lwowie uczyła historii i geografii w gimnazjum Zofii Strzałkowskiej. W 1929 uzyskała stypendium Funduszu Kultury Narodowej i wyjechała na studia archiwalne do Paryża, Lunewill, Drezna, Wiednia i Gdańska. Po powrocie z zagranicy pracowała od jesieni 1930 jako wizytator w łódzkim kuratorium oświaty, w latach 1932–1936 piastowała to samo stanowisko w warszawskim kuratorium. Po odejściu z kuratorium pracowała w gimnazjum im J. Lelewela, gdzie uczyła historii i geografii. Jej zainteresowania naukowe w tym czasie skupiały się na epoce oświecenia, publikowała także prace z zakresu metodyki nauczania historii. W ostatnich latach II RP podjęła próbę opracowania podręczników historii dla szkół średnich. Udało jej się ukończyć prace nad I i II cz. podręcznika dla liceum, ostatnie dwie części uległy zniszczeniu ze względu na wybuch wojny. W okresie okupacji Lechicka brała aktywny udział w tajnym nauczaniu w Warszawie. Prowadziła tajne komplety gimnazjalne i licealne, z czasem włączyła się w tajne nauczanie na poziomie uniwersyteckim. Po Powstaniu warszawskim (1944) została wysiedlona do Niemiec, skąd udało jej się powrócić już w 1945. Po powrocie na krótko objęła obowiązki adiunkta na UŁ. Od 1946 jako adiunkt wykładała historię oświaty i wychowania, a także dydaktykę historii w nowo powstałym Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W Toruniu zorganizowała taż sekcję dydaktyczną przy miejscowym oddziale Polskiego Towarzystwa Historycznego i przez kilka następnych lat kierowała jego pracami. Habilitowała się z dydaktyki historii i historii nowożytnej w 1947. Jako pracę habilitacyjną przedłożyła rozprawę pt. "Dydaktyka historii" – nie ukazała się drukiem. Obowiązki docenta objęła w 1951, 6 lat później została mianowana profesorem nadzwyczajnym. W 1962 objęła kierownictwo Katedry Historii Polski i Powszechnej XV-XVIII wieku. Zmarła 20 kwietnia 1965. ! Uwagi: Oprawy nieco zabrudzone, zarysowane. Strony zakurzone.