Lebioda rośnie, 1934r.

Lebioda rośnie, 1934r. - Jadwiga Kopciowa

W pierwszych latach bieżącego stulecia rodzice moi postanowili przeprowadzić się z ulicy Trębackiej na plac Zielony, który dziś nosi nazwę Dąbrowskiego.

Przed naszym mieszkaniem stanął olbrzymich rozmiarów wagon, zaprzężony w dwa silne konie. Zamówiony był w kantorze przewozowym Wróblewskiego. Na linach i pasach fachowcy szybko i zręcznie ładowali rzeczy na wóz. Ani się człowiek obejrzał – jak mieszkanie było puste. Znaczyły się tylko na ścianach niewypalone przez słońce ciemniejsze plamy po zdjętych lustrach i obrazach.

Pamiętam, że jako „odpowiedzialną” już osobę – miałam przecież trzynaście lat – postawiono mnie na straży, by nie pozostał czasem w mieszkaniu jakiś drobiazg. Ostatnia zbiegłam ze schodów, niosąc zapomnianą na oknie lampę z różowym abażurkiem i wraz z całą rodziną wsiadłam do dorożki, załadowanej mnóstwem podręcznych rzeczy. Podążała w ślad za ciężko toczącym się wozem meblowym.

Zamieszkaliśmy na placu Zielonym pod numerem 1. W czasach międzywojennych mieściło się tu Włoskie Towarzystwo Ubezpieczeń „Polonia”, obecnie – Trybunał Zakładów Ubezpieczeń Społecznych i Wydział Zdrowia Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Śródmieście. Pierwsze przyjemne wrażenie: plac Zielony był rzeczywiście – zielony! Wciśnięty między wysokie budynki, dom Hersego, dużą kamienicę czynszową na rogu ulicy Kredytowej i Jasnej (dziś mieszczą się tam Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych), nieopodal ruchliwej Marszałkowskiej sprawia wrażenie zacisznej „oazy” w jednym z najbardziej ożywionych punktów miasta. W cieniu rozrośniętych akacji, po starannie utrzymanych alejkach przechadzały się panie w długich rotundach, w sukniach powłóczystych, zamiatających ulice, w kapeluszach rembrandtowskich z piórami, w wysokich bucikach zapinanych na guziki. Panowie o sumiastych wąsach, w tużurkach, w melonikach, z laskami w ręku. Laską tą, zakończoną psim lub końskim łbem, każdy wywijał z fantazją, to należało do szyku.