Kwitnące sady 1928 r.

Kwitnące sady 1928 r. - Paweł Staśko

Tegoroczna wiosenna wystawa obrazów w „Salonie Sztuki” była odwiedzana jak rzadko. Tę niezwykłą frekwencję gości ściągała magnetycznie szczególnie środkowa świetlica Salonu, obejmująca kilkadziesiąt wybornych płócien młodego i nieznanego dotychczas w kraju artysty - malarza, Pawła Świdy.
Utalentowany ten elew szkoły monachijskiej i francuskiej Akademji Nationale de Beaux Arts, już jako uczeń nabierający rozgłosu zagranicą pierwszą swoją zbiorową wystawą w rodzinnym kraju zwrócił na siebie odrazu powszechną uwagę szerokich kół społeczeństwa, nietylko jako nowa gwiazda na horyzoncie sztuki, lecz również jako mocna i, mimo młody wiek, śmiała i skrystalizowana indywidualność.
Pomimo chaotycznych, jak zwykle w takich wypadkach, stanowisk stołecznej prasy, której jeden odłam, idąc śladem zagranicznych ocen—zachwycał śię twórcą entuzjastycznie, inny uważał za stosowne zająć się nim więcej biernie, niektórzy zaś dziennikarscy koneserzy urządzili nań poprostu brutalną napaść to jednak skonstatowano poważnie, ze rodzimej sztuce przybył wielki i niezaprzeczony talent. - fragment powieści