Kwiaty i kłosy 3 tomy w 1 - Mieczysław Brodowski
Tom I - str 190,
Tom II - 200 str,
Tom III - 222 str
Ks. Mieczysław Brodowski, urodził się 29 grudnia 1869 roku w Ujazdku koło Grodziska Wielkopolskiego, w parafii Kamieniec Poznański, w rodzinie nauczycielskiej Antoniego i Anieli z Winklerów. Maturę złożył w 1892 r. w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, po czym podjął studia w Seminarium Duchownym w Poznaniu i Gnieźnie. Otrzymawszy święcenia kapłańskie 25.II.1896 z rąk ks. Biskupa Andrzejewicza, skierowany został jako wikariusz do Mogilna (gdzie proboszczem był ks. Piotr Wawrzyniak - ks. Brodowski zostaje mianowany proboszczem mogileńskich parafii dnia 01.07.1920 roku, a rok później 23.06.1921 otrzymuje kanoniczną instytucję na beneficjum w Mogilnie). Praktykując kilkanaście lat u boku tego "króla czynu", jak mówiono o ks. Wawrzyniaku, przeszedł dobrą szkołę pracy na niwie społecznej. Ponieważ pozostawał wikarym w Mogilnie niezmiennie od 1896 roku, zastępując często zajętego sprawami społecznymi ks. Wawrzyniaka - jemu należy przypisać znaczny rozwój bractw i stowarzyszeń kościelnych na terenie parafii. Zastał tam m.in. działającą już Sodalicję Matek Chrześcijańskich i Katolickie Towarzystwo Robotników Polskich, a w 1909 roku było już w parafii kilka nowych bractw (Wstrzemięźliwości, Żywego Różańca i osobne Różańca Świętego, Świętych Aniołów Stróżów, św. Barbary, a nieco później też Bractwo św. Szkaplerza). Od 1911 roku funkcjonowało w parafii Katolickie Stowarzyszenie Kobiet Pracujących. We wszystkich pełnił funkcje moderatora lub wicepatrona (jako proboszcz był patronem), praktycznie kierując tymi bractwami. Jeszcze jako wikariusz otaczał opieką dzieci i młodzież parafialną. Wbrew zakazom władz pruskich uczył na lekcjach katechizmu podstaw języka polskiego i zapoznawał z historią narodu za pomocą wyświetlanych przezroczy. Nauczał śpiewu i deklamacji wierszy polskich, organizował przedstawienia amatorskie i recytacje. Dla tych celów zebrał i wydał utwory poetów polskich w kilkusetstronicowym tomie pt. "Kwiaty i kłosy". Utwory do deklamacji (ukazały się cztery wydania w Poznaniu - 1909, 1918, 1920 i 1926, co świadczyło o ich popularności). W 1924 roku wydał śpiewnik religijny zatytułowany "U stóp Jezusa i Marii". Gorliwie zajmował się młodzieżą rzemieślniczą, mianowicie dwoma jej organizacjami: Stowarzyszeniem Czeladzi Katolickiej oraz Katolickim Towarzystwem Terminatorów pod wezwaniem św. Stanisława Kostki. W czasie zaborów powstawały w Wielkopolsce - dość żywiołowo - również polsko-katolickie towarzystwa młodzieży przeznaczone dla ogółu młodzieży męskiej pozaszkolnej. W obydwóch archidiecezjach w 1914 roku było ich już około 70, dlatego też utworzono dla nich centralę w Poznaniu. W 1914 r. uznanego, ofiarnego działacza wśród młodzieży wybrano do zarządu Związku Towarzystw Młodzieży. W wolnej Polsce zawiązał w Mogilnie Stowarzyszenie Młodzieży Polskiej Męskiej i Stowarzyszenie Młodych Polek. Poza tym był współzałożycielem mogileńskiego Okręgu Stowarzyszeń Męskich (1927 r.) i Okręgu Stowarzyszeń Młodzieży Żeńskiej (1931 r.). Obydwa okręgi skupiały blisko 30 organizacji. Od 1934 roku organizacje te działały w ramach Akcji Katolickiej, powołanej również w parafii mogileńskiej. Ks. Brodowski uczestniczył również w ściśle świeckim życiu publicznym. Należał do polskiego Komitetu Wyborczego na powiat, a później - tuż przed odzyskaniem niepodległości - działał w tajnym Komitecie Obywatelskim w Mogilnie. Wszedł do jawnej już Miejskiej Rady Ludowej i sygnował własnoręcznym podpisem jej odezwę z dnia 13 XI 1918 r. Wybrano go także do Powiatowej Rady Ludowej, pierwszego organu władzy polskiej w okresie powstania wielkopolskiego (był jej skarbnikiem). Ponadto udzielał się w instytucjach gospodarczych. Od 1900 roku zasiadał w Zarządzie Banku Ludowego w Mogilnie - spółki kredytowej uniezależniającej polskich kupców i rzemieślników od kapitału obcego. Od 1915 r. działał w zarządzie jako jego prezes. Łącznie pozostawał w mogileńskim banku przez 39 lat (w 1930 r. należało do spółki 1080 udziałowców). W latach 1921-1925 był także prezesem mogileńskiej Spółdzielni Spożywców "Zgoda", skupiającej właścicieli sklepów detalicznych, przeważnie spożywczych. Dbał o kultywowanie pamięci wielkich Wielkopolan. Wraz z "dawnym" proboszczem, ks. Sylwestrem Szudzińskim, ufundował okazały pomnik ks. Piotra Wawrzyniaka, którego prochy zostały uroczyście pochowane właśnie pod mogileńskim monumentem. Również przyczynił się do wzniesienia na miejscowym cmentarzu pomnika Powstańców Wielkopolskich. Od 1930 roku kierował Stowarzyszeniem "Opieka Polska nad Rodakami na Obczyźnie", Oddział w Mogilnie. Za zasługi na polu działalności społecznej i narodowej Rada Miejska przyznała mu honorowe obywatelstwo miasta Mogilna. Mimo wymienionych licznych zajęć znajdował czas na pracę redaktorską. W latach 1936 - 1938 wydawał własnym kosztem i redagował "Mogileński Tygodnik Parafialny". Zainteresowany dawnymi dziejami Ziemi Mogileńskiej, napisał "Historię parafii i kościołów mogileńskich" (publikowaną w odcinkach na łamach swojego tygodnika). Zmarł 30 października 1938 roku w Mogilnie, gdzie został pochowany.
