Kwaśne obole

Kwaśne obole - Jakub Seczyk

Poeta, który kierował swojego czytelnika „na zaplecza, do magazynów małych i średnich przedsiębiorstw”, by w angażujących wierszach następnie odesłać go do „wpływowych przemówień, komicznych animacji, dyskusji o prawie pracowniczym, historii wojny i historii pokoju śanti” (Agnieszka Wolny-Hamkało, blurb okładkowy),w „Kwaśnych obolach” zwodzi odbiorców, obraz arkadyjskiej łąki zestawiając z katastroficzną wizją miasta (Oskar Meller, „Notatnik Literacki”).

Znajdziemy tu więc wiersze „ponawiające poetykę „Świąt pracy”, przywołujące refreniczność pierwszomajowych pieśni, zbudowane na paralelizmach i anaforach, kwaśne jak ziemia, w której gnije spracowane ciało” oraz „miniatury uporządkowane w cykl „Przebudzenia”, [...] gdzie chrabąszcz toczy kulkę światła, w kwaśnej ziemi spoczywają «spadłe, miękkie jabłka», a podmiot «obija się we wnętrzu owocu»”.