Kuchnia Polsko-Francuska, 1910 r. - Teslar Antoni
Antoni Teslar (urodzony 26 maja 1898 w Krzeszowicach, zmarł 13 września 1972 w Warszawie) - artysta malarz.W 1917 lub 1918 rozpoczął naukę w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, jednak jej nie ukończył. Był związany z Legionami, gdzie służyli też jego bracia i z sekcją wydawniczą Naczelnego Komitetu Narodowego. W 1921 wykonał obszerny cykl rysunków o tematyce pomorskiej (Grudziądz, Brodnica, Chełmno, Toruń), opublikowanych w formie pocztówek przez Gazetę Grudziądzką. W latach 1921-1925 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Wojciecha Weissa i Stanisława Kamockiego. W latach 1926-1929 studiował w Paryżu (gdzie przebywali już jego starsi bracia) w Conservatorie national des arts et metiers (Konserwatorium Sztuki Stosowanej) u H. Magny. Uprawiał malarstwo sztalugowe - krajobrazowe, portret i martwą naturę - oraz emalierstwo (brązowy medal w 1928 i srebrny w 1929 na międzynarodowych wystawach biżuterii artystycznej w Paryżu). Lata 1930-1938 spędził w Maroku, gdzie wiele podróżował (także wędrował pieszo), udał się też do Włoch i Hiszpanii. Był twórcą bardzo płodnym: na wystawie paryskiej u Jeana Charpentiera w 1936 eksponował 500 obrazów. W 1939 powrócił do Warszawy, gdzie cały jego dorobek artystyczny uległ zagładzie podczas powstania. Po wojnie tworzył cykle malarskie, poświęcone m.in. tematyce dolnośląskiej i mazurskiej, Fromborkowi, Stefanowi Żeromskiemu, a także nawiązywał do motywów marokańskich. Był członkiem Grupy Zachęta, łączącej twórców programowo hołdujących realizmowi. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie. Jego braćmi byli Józef Andrzej Teslar (poeta, tłumacz, publicysta i krytyk sztuki), Aleksander Teslar (malarz) i Tadeusz Teslar (publicysta polityczny i tłumacz). Kuchnia polska – na kształtowanie się swoistych cech kuchni polskiej miały wpływ przemiany historyczne. Na przestrzeni dziejów kuchnia polska ulegała wpływom i zmianom regionalnym, zwłaszcza że tereny Rzeczypospolitej Polskiej historycznie zamieszkiwała zmieniająca się mozaika narodów. W efekcie silne są kulinarne wpływy wschodnie (tatarsko-tureckie, wcześniej mongolskie), rusińskie, niemieckie, francuskie, włoskie i żydowskie. Najpopularniejsze polskie potrawy to m.in.: pierogi, kasza, kluski, gołąbki, kotlet schabowy, kotlet mielony, bigos, galareta mięsna, golonka, zupy (żurek, kapuśniak, krupnik, barszcz czerwony, rosół, zupa pomidorowa, zupa ogórkowa, zupa grzybowa, zupa grochowa, chłodnik), potrawy z kapusty i ziemniaków, pieczywo (chleb żytni, pszenny), ciasta, warzywa, owoce (jabłka, gruszki, rozmaite jagody, porzeczki), ser biały, jak i wszelkiego rodzaju mięsa (głównie wieprzowina, drób i wołowina) rozmaicie przygotowane, oraz w mniejszym stopniu ryby morskie i słodkowodne. Specyficznym polskim deserem są faworki, popularne są też inne wypieki, w tym babka, makowiec, sernik, pierniki czy pączki. Do bardzo specyficznych potraw i napojów należą flaki, ogórki kiszone, kapusta kiszona, zsiadłe mleko, maślanka, kefir. Wśród napojów alkoholowych wódka pędzona ze zbóż i ziemniaków wyparła rozpowszechniony niegdyś miód pitny. Piwo, w Polsce chmielowe, jest napojem tradycyjnym i pospolitym, wino natomiast pija się rzadziej. Popularnym napojem jest herbata pita często z dodatkiem plasterka cytryny i słodzona cukrem. Herbata przybyła do Polski z Anglii wkrótce po jej ukazaniu się w Europie Zachodniej (za sprawą kupców holenderskich). Jednak jej rozpowszechnienie przypisywane jest zaborcom rosyjskim w XIX wieku. Wówczas do polskich domów w tzw. Kongresówce trafiły samowary z Rosji, gdzie herbata niezależnie pojawiła się w postaci daru z Chin na dworze carskim, na ok. 50 lat przed jej rozpowszechnieniem w Holandii. Popularna jest także kawa, powszechnie pita w Polsce od XVIII wieku, także przez niższe warstwy społeczne, jak rzemieślnicy czy zamożne chłopstwo.
