Księga pamiątkowa V Walnego Zgromadzenia Stowarzyszenia Elektryków Polskich , 1934 r.

Księga pamiątkowa V Walnego Zgromadzenia Stowarzyszenia Elektryków Polskich , 1934 r. - Praca Zbiorowa

Początki społecznego życia elektrotechników na ziemiach polskich rozdzielonych między trzech zaborców datują się na koniec XIX wieku. Elektrotechnika, młoda jeszcze wówczas dyscyplina, posiadała już wśród rozproszonych Polaków swoich wyznawców, którzy dążyli do skupienia się celem wspólnego omawiania spraw fachowych, pogłębienie wiedzy, wymiany doświadczeń, a przede wszystkim popieranie wszelkimi sposobami rozwoju elektrotechniki rodzimej we wszystkich jej przejawach.

W latach osiemdziesiątych XIX wieku, zaczęto organizować na ziemiach Polskich zjazdy techników. I Zjazd Techników Polskich (wszelkich specjalności), odbył się w Krakowie 8–10 września 1882 r. Uczestniczyło w nim 311 osób z trzech zaborów i z innych krajów. Datę tego zjazdu przyjmuje się za początek zorganizowanego społecznego ruchu techników polskich. Kraków, Lwów, Warszawa, Poznań – to miasta, w których organizowano kolejne zjazdy techników polskich (I-VII) w okresie zaborów. Kolejny etap jednoczenia to zakładanie stowarzyszeń.

Ponieważ nie było mowy o jawnym zrzeszaniu się, w 1898 r. wykorzystano możliwość założenia Klubu naukowo-technicznego, którego statut zatwierdziły ówczesne władze carskie. W kilka miesięcy później w 1899 r. powstało w Warszawie pierwsze zrzeszenie elektryków polskich w postaci Delegacji Elektrotechnicznej przy Sekcji Technicznej Warszawskiego Oddziału Towarzystwa Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu. Przewodniczącym Delegacji został jej organizator Kazimierz Obrębowicz.