Księga pamiątkowa ku uczczeniu setnej rocznicy urodzin Juliusza Słowackiego, Tom od I do II, 1909r,

Księga pamiątkowa ku uczczeniu setnej rocznicy urodzin Juliusza Słowackiego, Tom od I do II, 1909r, - Praca Zbiorowa

Tom:

I- "Żmija", "Poczucie misyi u Słowackiego przed R. 1831", "Euzbiusz Słowacki", Józef Kantor "Ksiądz Marek w dziejach J. Słowackiego i A.Mickiewicza", Józef Wiśniowski " Wirtuoz-Liryk", Józef Ujejski " Kordyan", Antoni Mazanowski " Klucz do symboliki Anhellego", Stanisław Koprowicz " Matka i Syn", Dr. T. Grabowski " Słowackiego lata ostatnie 1843-1849", Marya Ruszczyńska "Konrad-Wacław-Kordyan", P.Kielski " Ślady wpływu Wiktora Huga w dramatach Słowackiego", 

II- "Słowacki a Biblia", Józef Maurer " Technika "Lambra", "Czasy barskie w Poezji Słowackiego", "Mistrzostwo formy u Juliusza Słowackiego", "Anhelli Słowackiego", "Genezis z Ducha. - Modlitwa", "Badania symboliczne nad językiem Juliusza Słowaackiego", "O Zawiszy Czarnym", "W rzeczywistości i w poezji Słowackiego", "Matka poety", "Młodość Słowackiego" 

III- ""Strofy osobiste w "Bieniowskim", "Makryna Mieczysławska", "Powieść poetyczna Juliusza Słowackiego", "Lilla Weneda", "Słowackiego w Szzwajcaryi", "Szlachta w utworach Słowackiego", "Słowacki-Shelley", "O wpływie niemieckim na twórczość Słowackiego", "Kilka słów w Sprawie Słowackiego i jego stanowiska w społeczeństwie Polskiem", "Julius Słowacki als dramatiker", 

Juliusz Słowacki herbu Leliwa (ur. 4 września 1809 w Krzemieńcu, zm. 3 kwietnia 1849 w Paryżu) – polski poeta, przedstawiciel romantyzmu, dramaturg i epistolograf. Obok Mickiewicza i Krasińskiego określany jako jeden z Wieszczów Narodowych. Twórca filozofii genezyjskiej (pneumatycznej), epizodycznie związany także z mesjanizmem polskim, był też mistykiem. Obok Mickiewicza uznawany powszechnie za największego przedstawiciela polskiego romantyzmu.

Utwory Słowackiego, zgodnie z duchem epoki i ówczesną sytuacją narodu polskiego, podejmowały istotne problemy związane z walką narodowowyzwoleńczą, z przeszłością narodu i przyczynami niewoli, ale także poruszały uniwersalne tematy egzystencjalne. Jego twórczość wyróżniała się mistycyzmem, wspaniałym bogactwem wyobraźni, poetyckich przenośni i języka. Jako liryk zasłynął pieśniami odwołującymi się do Orientu, źródeł ludowych i słowiańszczyzny. Był poetą nastrojów, mistrzem operowania słowem. Obok Cypriana Kamila Norwida i Tadeusza Micińskiego uważany za największego z mistyków polskiej poezji. Miał zresztą (i opisał je w Raptularzu[potrzebny przypis]) doświadczenia mistyczne.

Wywarł ogromny wpływ na późniejszych poetów Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego, m.in. Antoniego Langego, Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, Jana Lechonia. 9 stycznia 2009 Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ogłosił rok 2009 Rokiem Juliusza Słowackiego.