Krótka taktyka ogólna 1919 r. - Stanisław Wecki
Stanisław Wecki (ur. 28 stycznia 1890 roku w Stoczku, zm. 8 grudnia 1954) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego. W Kazaniu ukończył szkołę wojskową, a później w Petersburgu Akademię Sztabu Generalnego[1]. Jako oficer armii rosyjskiej, już w 1915 w stopniu porucznika służył w Legionie Puławskim, następnie w Brygadzie Strzelców Polskich i Dywizji Strzelców Polskich oraz w I Korpusie Polskim.
Oficer w sztabie gen. Edwarda Śmigłego-Rydza w Lublinie od 1918[1]. 22 maja 1919 roku został przydzielony do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Poznaniu na stanowisko wykładowcy[2]. 22 grudnia tego roku został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie.
15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[4]. W 1921 roku pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia w Rembertowie[5]. W tym samym roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Doszkolenia. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 193. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 36 pułk piechoty[6]. 20 maja tego roku, w siódmą rocznicę bitwy pod Pakosławiem, generał Jan Rządkowski odznaczył go w imieniu Naczelnego Wodza Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
16 września 1922 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego”, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Grudziądzu na stanowisko zastępcy szefa sztabu[8][9]. Z dniem 15 października 1923 roku został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr III w Toruniu na stanowisko I referenta[10][11]. W styczniu 1925 roku został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy pułku[12][13]. W sierpniu 1926 roku został przydzielony do Inspektoratu Armii w Warszawie[14]. Z dniem 1 września tego roku został przydzielony do Gabinetu Wojskowego Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych[15]. Następnie został I oficerem sztabu inspektora armii w Warszawie[16][1]. 3 stycznia 1928 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 9,5. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W grudniu 1929 roku został przeniesiony do Komendy Placu Brześć nad Bugiem na stanowisko komendanta. W październiku 1931 roku został przeniesiony do składu osobowego II wiceministra spraw wojskowych i szefa Administracji Armii gen. bryg. dr. Felicjana Sławoja Składkowskiego na stanowisko oficera sztabowego do zleceń[19][20]. Po 5 czerwca 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
W latach 1947-1949 był wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie. 12 sierpnia 1950 został aresztowany i 30 maja 1952 skazany na 13 lat więzienia. Wyrok w jego sprawie wydawał sędzia porucznik Stefan Michnik. Podczas śledztwa był torturowany. Ani podczas śledztwa, ani w czasie rozprawy nie przyznał się do stawianych mu zarzutów uczestnictwa w organizacji konspiracyjnej i do szpiegostwa.
