Królowa Elżbieta i hrabia Essex, 1937 r.

Królowa Elżbieta i hrabia Essex, 1937 r. - Lytton Strachey

Giles Lytton Strachey (ur. 1 marca 1880, zm. 21 stycznia 1932) – angielski pisarz i krytyk. Zdobył sławę dzięki nowej formie biografistyki w której psychologiczny wgląd i sympatia są połączone z lekceważeniem i kpiną. Strachey urodził się w Londynie, Jego rodzicami byli (Jane) Strachey, wiodąca działaczka sufrażystek i Sir Richarda Stracheya, generała broni (ang. Lieutenant General) brytyjskich zbrojnych sił kolonialnych. Był 11 z 13 dzieci, 10 wśród tych, które dożyły wieku dorosłego, włączając jego siostrę Dorothy Strachey. Od 1899 do 1905, studiował w Trinity College, Cambridge. Jego członkostwo w Towarzystwie "Apostołów" w Cambridge sprawiło, że zaprzyjaźnił się z ludźmi pokroju filozofa G.E. Moore'a, Johna Maynarda Keynesa i Leonarda Woolfa; przyjaźnił się także z osobami spoza "Apostołów" – Thobym Stephenem i Clive'em Bellem, i oni, razem z siostrami Vanessą i Virginią Stephen (później Woolf) ostatecznie utworzyli Grupę Bloomsbury. Od 1904 do 1914 recenzował książki i przeglądy dramatów dla magazynu "The Spectator", publikował poezję, i napisał ważną książkę dla krytyki literatury, "Landmarks in French Literature" (1912). Podczas I wojny światowej, był obdżektorem, i spędzał dużo czasu z ludźmi o podobnych poglądach, jak Lady Ottoline Morrell i członkami Grupy Bloomsbury. Jego pierwszy wielki sukces i najbardziej znane osiągnięcie to "Eminent Victorians" (1918), kolekcja czterech krótkich biografii wiktoriańskich bohaterów. Z humorem, zaprezentował ich wady i to, co uważał za hipokryzję wiktoriańskiej moralności. W tym samym stylu napisał "Queen Victoria" (1921). Umarł na (wtedy niezdiagnozowanego) raka żołądka w wieku 51 lat w swojej posiadłości na wsi, Ham Spray House, at Ham w Wiltshire.