Kreowanie społeczeństwa niewiedzy

Kreowanie społeczeństwa niewiedzy - Arkadiusz (red.) Jabłoński

Kreowanie społeczeństwa niewiedzy można opisywać na różne sposoby. W słowie wprowadzającym w tematykę oddawanej w ręce Czytelników pracy nawiązujemy do klasycznej definicji wiedzy, zaczerpniętej od Platona, zgodnie z którą jest ona prawdziwym i uzasadnionym przekonaniem. Wiedzę tę nazywa się episteme, a jej przeciwieństwem jest doxa - mniemanie nieprawdziwe i nieuzasadnione. Można zatem łatwo opisać sytuację, w której kreowanie społeczeństwa niewiedzy jest dominowaniem doxy nad episteme. Dominowanie to przedstawiane jest od czasów starożytnych jako władza opinii publicznej, jako panowanie demokracji, co współcześnie stanowi już całkowicie "oswojony" i uprawomocniony rodzaj dominacji niewiedzy w sferze publicznej. Powszechnie uważa się, że próby uzdrowienia tej sytuacji w postaci rządów mędrców/filozofów, później naukowych ekspertów, z kolei różnej maści technokratów mogą być jeszcze gorsze od choroby. Czy zatem pewna doza niewiedzy, "szlachetnego" kłamstwa jest konieczna do zachowania porządku życia społecznego skonstruowanego na miarę człowieka? Wiedza bowiem to także instytucja - ludzki wytwór, który ma swoje reguły, wartości, w którym sądy - prawdziwe przekonania czy błędne mniemania - znajdują swoje odzwierciedlenie w sytuacji komunikacyjno-kulturowej - swego rodzaju teatrze z udziałem aktorów i widzów.