Konstrukcyjne uwarunkowania tworzenia i stosowania prawa finansowego i podatkowego

Konstrukcyjne uwarunkowania tworzenia i stosowania prawa finansowego i podatkowego - Paweł J. Lewkowicz

Niemal niezwłocznie po uchwaleniu obowiązującej Konstytucji Rzeczypo-spolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. pojawiły się głosy oceniające jej roz-wiązania. Podkreślano w nich zadowolenie z faktu, że wreszcie ustały formalne przyczyny braku warunków do uchwalenia ustawy konstytucyjnej. Pilną potrze-bę uchwalenia nowej konstytucji zauważano bowiem już w 1989 r., jednak do-strzegano, że wyłoniony w czerwcowych wyborach parlament, a w szczególno-ści „kontraktowy” Sejm nie mają moralnego i politycznego tytułu do określenia konstytucyjnych podstaw nowego państwa. Także parlament uznał, że nowa kon-stytucja powinna być uchwalona w kolejnej kadencji przez parlament wyłoniony w całkowicie demokratycznych wyborach. Jednocześnie znaczne rozdrobnienie ugrupowań politycznych w parlamencie wyłonionym w październikowych wy-borach 1991 r. nie stwarzało korzystnych warunków do osiągania politycznego konsensusu w sprawach kształtu nowych rozwiązań konstytucyjnych. Uchwalo-na w kwietniu 1992 r. Mała konstytucja miała więc charakter tymczasowy i stwa-rzała w praktyce liczne problemy interpretacyjne. Jednak już po uchwaleniu Kon-stytucji z 1997 r., a przed referendum konstytucyjnym, a także przed następującąbezpośrednio po nim kampanią wyborczą do Sejmu i Senatu siły polityczne, które w latach 1993–1997 w ograniczonym stopniu reprezentowane były w parlamen-cie, w związku z czym nie były w stanie przeforsować swoich koncepcji ustrojo-wych w uchwalonej Konstytucji, zaczęły prezentować koncepcje zastąpienia tego aktu nowym, opartym na innych założeniach aksjologicznych. Po zwycięstwie wyborczym 1997 r. partie te odstąpiły od postulatu całkowitej zmiany Konstytu-cji, jednak po kilku kolejnych latach, od początku XXI w. zaczęły powtórnie na-silać się głosy nawołujące do dokonania w Konstytucji istotnych zmian, a nawet do uchwalenia nowej konstytucji. Niemal niezwłocznie po uchwaleniu obowiązującej Konstytucji Rzeczypo-spolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. pojawiły się głosy oceniające jej roz-wiązania. Podkreślano w nich zadowolenie z faktu, że wreszcie ustały formalne przyczyny braku warunków do uchwalenia ustawy konstytucyjnej. Pilną potrze-bę uchwalenia nowej konstytucji zauważano bowiem już w 1989 r., jednak do-strzegano, że wyłoniony w czerwcowych wyborach parlament, a w szczególno-ści „kontraktowy” Sejm nie mają moralnego i politycznego tytułu do określenia konstytucyjnych podstaw nowego państwa. Także parlament uznał, że nowa kon-stytucja powinna być uchwalona w kolejnej kadencji przez parlament wyłoniony w całkowicie demokratycznych wyborach. Jednocześnie znaczne rozdrobnienie ugrupowań politycznych w parlamencie wyłonionym w październikowych wy-borach 1991 r. nie stwarzało korzystnych warunków do osiągania politycznego konsensusu w sprawach kształtu nowych rozwiązań konstytucyjnych. Uchwalo-na w kwietniu 1992 r. Mała konstytucja miała więc charakter tymczasowy i stwa-rzała w praktyce liczne problemy interpretacyjne. Jednak już po uchwaleniu Kon-stytucji z 1997 r., a przed referendum konstytucyjnym, a także przed następującąbezpośrednio po nim kampanią wyborczą do Sejmu i Senatu siły polityczne, które w latach 1993–1997 w ograniczonym stopniu reprezentowane były w parlamen-cie, w związku z czym nie były w stanie przeforsować swoich koncepcji ustrojo-wych w uchwalonej Konstytucji, zaczęły prezentować koncepcje zastąpienia tego aktu nowym, opartym na innych założeniach aksjologicznych. Po zwycięstwie wyborczym 1997 r. partie te odstąpiły od postulatu całkowitej zmiany Konstytu-cji, jednak po kilku kolejnych latach, od początku XXI w. zaczęły powtórnie na-silać się głosy nawołujące do dokonania w Konstytucji istotnych zmian, a nawet do uchwalenia nowej konstytucji.