Kondratowicz Ludwik - Poezje, t. I-III / VI-VII, 1921-22

Kondratowicz Ludwik - Poezje, t. I-III / VI-VII, 1921-22 - Ludwik Kondratowicz

W utworach poetyckich wykorzystywał ironiczną obserwację rzeczywistości, zwłaszcza mentalności i zwyczajów drobnej szlachty. W Melodiach z domu obłąkanych (1861) przedstawiał posępną wizję świata, pełnego okrucieństwa wobec ludzi i zwierząt. Utwory nie prezentowały jednak świata w sposób jednowymiarowy, zaś dzięki zachowaniu autorskiego dystansu i ironii umożliwiały różne odczytania. Ulubionym gatunkiem literackim poety była gawęda i jej odmiany, jak szlachecka, gminna, ludowa, regionalna, żebracka, żołnierska, historyczna. Gawędy nie stanowiły apologii przeszłości, mimo okazywanego przywiązania do tradycji. Bohaterami gawęd była zwykle drobna szlachta zaściankowa i chłopi. Akcja często osnuta była wokół drobnych zdarzeń, znanych tylko w skali regionu. Jednak zdaniem takie pozornie błahe wydarzenia mogły nieść naukę, dlatego do utworów wplatał często wskazania moralne. Najbardziej znana gawęda autora to Urodzony Jan Dęboróg (1852), przedstawiająca spór dwóch rodów o kopce graniczne, zakończony dzięki miłości młodych (motyw sporu rodów był częsty w ówczesnej literaturze, por. Zemsta Aleksandra Fredry). Stworzył też cykl gawęd opartych na znanych przysłowiach: O Zabłockim i mydle, O Filipie z konopi, Pan Marek w piekle i inne. Poematy Kondratowicza bliskie były jego gawędom (np. Stare wrota nazywane przez autora zarówno poematem, jak i gawędą). Większość jego poematów poświęcona była historii od średniowiecza po XVIII w. Bohaterowie zwykle wywodzili się z rycerstwa i szlachty, reprezentując podobne cechy i kulturę jak bohaterowie gawęd. Poematy, w odróżnieniu od gawęd, zawierały więcej narracji odautorskiej. T. I - 229 s., 1922 r. T. II - 287 s., 1921 r. T. III - 232 s., 1921 r. T. VI - 220 s., 1922 r. T. VII - 240 s., 1922 r. ! Uwagi: Okładki wytarte, poplamione i podniszczone, zwłaszcza przy grzbietach (t. I-III). Strony pożółkłe, brzegi stron zabrudzone.