Kompozytorzy XX wieku Tom I i II - Bogusław Schaeffer
Tom I - 1990r, 310s Tom II - 1990r, 248s Kompozytorzy: Mahler, Debussy, Strauss, Dukas, Sibelius, Busoni, Satie, Riebikow, Poussel, Skriabin, Reger, Rachmaninow, Schonberg, Ives, Carrillo, Ravel, de Falla, Respighi, Rosławiec, Bartok, Miaskowski, Enescu, Malipiero, Strawiński, Szymanowski, Hauer, Casella, Webern, Berg, Varese, Villa-Lobos, Martin, Martinu, Prokofjew, Honegger, Milhaud, Wyschnegradsky, Haba, Slonimsky, Dessau, Orff, Hindemith, Koffler, Szabelski, Cowell, Goluschew, Eisler, Gershwin, Poulenc, Auric, Władigerow, Chavez, Will, Antheill, Krenek, Copland, Partch, Walton, Blacher, Chaczaturian, Dallapiccola, Skalkottas, Malawski, Petrassi, Kabalewski, Tippet, Scelsi, Hartmann, Szostakowicz, Messiaen, Carter, Barber, Sutermeister, Scheffer, Liebermann, Francaix, Cage, Lutosławski, Leibowitz, Schollum, Britten, Panufiuk, Dutilleux, Ginastera, Babbitt, Blomdahl, Yun, Zimmermann, Morzojan, Xenakis, Serocki, Ligeti, Goeyvaerts, Nono, Huber, Boulez, Berio, Feldman, Evangelisti, Henze, Donatoni, Druckman, Stockhausen, Pousser, Crumb, Pablo, Halffter, Takemitsu, Bussotti, Kagel, Castiglioni, Kayn, Penderecki, Bruynel, Davies, Sznitke, Eaton, Riley, Vlijmen, Lachenmann, Reich, Nilsson, Hespos, Holliger, Buczkówna, Morthenson, Radulescu, Fern eyhough, Ager, Sinopoli, Sciarrino, Osborne, Rihm, Hubler, Caprioli. Bogusław Schaeffer, kompozytor, muzykolog, dramaturg, grafik i pedagog; ur. 6 czerwca 1929, Lwów; zm. 1 lipca 2019, Salzburg. Muzyką zaczął interesować się bardzo wcześnie. W latach 1946-49 uczył się gry na skrzypcach i teorii muzyki w Opolu. W latach 1949-53 studiował kompozycję u Artura Malawskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Jednocześnie w 1949 podjął studia muzykologiczne pod kierunkiem Zdzisława Jachimeckiego na Uniwersytecie Jagiellońskim; obszerną pracę dyplomową o Witoldzie Lutosławskim napisał w 1953. Jeszcze w latach studenckich skomponował Poezje Guillaume’a Appolinaire’a na sopran i orkiestrę (1949) oraz awangardową Muzykę na kwartet smyczkowy (1954). Edukację muzyczną uzupełniał w 1959 u Luigi’ego Nona. Po ukończeniu nauki zajmował się nie tylko kompozycją, ale także muzykologią. W latach 1952-57 pracował w dziale muzycznym Polskiego Radia w Krakowie, w 1953 – w Polskim Wydawnictwie Muzycznym, w 1957 – jako zastępca redaktora naczelnego Ruchu Muzycznego, w latach 1955-57 – jako wykładowca w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1957 poświęca się głównie komponowaniu. Od 1963 do 1998 prowadził klasę kompozycji w Akademii Muzycznej w Krakowie (w 1989 otrzymał tytuł profesora). W 1965 podjął współpracę ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia w Warszawie, gdzie powstają jego kompozycje elektroniczne. W latach 1967-73 był redaktorem naczelnym periodyku "Forum Musicum" (ukazało się 16 zeszytów). W 1970 otrzymał tytuł doktora nauk filozoficznych na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1986-2002 wykładał kompozycję w Hochschule für Musik und darstellende Kunst „Mozarteum” w Salzburgu. Prowadził także kursy z zakresu współczesnej kompozycji, m.in. w Toruniu, Warszawie, Krakowie, Salzburgu, Karlsruhe, Middelburgu, Yorku, Utrechcie i Schwarzu. Wykształcił blisko 160 uczniów różnych narodowości. W latach 1956-92 pisał książki (m.in. Nowa muzyka. Problemy współczesnej techniki kompozytorskiej, Klasycy dodekafonii, Wstęp do kompozycji – unikatowy podręcznik dla adeptów kompozycji, Leksykon kompozytorów XX wieku – 2 tomu, Kompozytorzy XX wieku), eseje, artykuły z zakresu muzyki współczesnej, studia i prace z zakresu filozofii. Jest też autorem 3 zarysów historii muzyki. W latach 60. i 70. XX wieku tworzył grafiki, w różnym stopniu związane z muzyką, które wystawiane były w galeriach sztuki w Europie i Stanach Zjednoczonych. Bogusław Schaeffer od 1955 obok kompozycji i muzykologii zajmował się także dramatopisarstwem. Napisał ponad 40 sztuk teatralnych (kilka z nich wyreżyserował), które zostały przetłumaczone na 16 języków. W 1990 założył w Salzburgu własne wydawnictwo – Collsch Edition. Zdobył nagrody na wielu konkursach kompozytorskich: w 1959 – na Konkursie im. Grzegorza Fitelberga za Monosonatę na 6 kwartetów smyczkowych (1959) i Quattro movimenti na fortepian i orkiestrę (1957), w 1962 – na Konkursie im. Artura Malawskiego za Musica ipsa na orkiestrę niskich instrumentów (1962) i Cztery utwory na trio smyczkowe (1962), a w 1964 – na wspomnianym już Konkursie im. Grzegorza Fitelberga za Małą symfonię (Sculturę) (1960) i za Collage and Form na ośmiu muzyków jazzowych i orkiestrę (1963). W 1987 na Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu otrzymał nagrodę za twórczość dramaturgiczną. Od 1964 był członkiem Stowarzyszenia Artystycznego „Grupa Krakowska”. Był członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (od 2000) i Związku Kompozytorów Polskich (od 2003). W 1999 odbyło się Międzynarodowe Sympozjum Naukowe zorganizowane przez Uniwersytet Jagielloński, poświęcone jego twórczości kompozytorskiej, dramaturgicznej i graficznej, połączone z koncertem monograficznym i wystawieniem sztuk teatralnych. Bogusław Schaeffer otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki (1971, 1972, 1980, 2001), Złoty Krzyż Zasługi (1973), Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich (1977), Nagrodę Miasta Krakowa (1977), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1986), Nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Jorku (1999), Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2006), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2013), został odznaczony przez władze miasta Warszawy wyróżnieniem „Zasłużony dla Warszawy” (2013). Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (2019).
