Klejnoty poezji staropolskiej 1919 r.

Klejnoty poezji staropolskiej 1919 r. - Gustaw Bolesław Baumfeld

Gustaw Bolesław Baumfeld (ur. 16 sierpnia 1879 w Przemyślu, zm. 1940 w Katyniu) – polski literat, publicysta i tłumacz, działacz niepodległościowy, żołnierz Legionów, kapitan WP w stanie spoczynku.

Był synem Jakuba i Tekli z Grynbergów. Początkowo uczył się w gimnazjum w Tarnowie. W 1899 zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie (w jego klasie był m.in. Józef Zachara)[1]. Absolwent Wydziału Prawno-Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego z 1901. 17 września 1903 jako kandydat stanu nauczycielskiego został mianowany zastępcą nauczyciela w C. K. Gimnazjum w Sanoku[2], po czym został uwolniony od obowiązkow szkolnych z końcem sierpnia 1904[3].

W czasie I wojny światowej żołnierz 1 pułku piechoty Legionów Polskich i 1 pułku artylerii Legionów Polskich. Był wykładowcą języka polskiego i literatury polskiej w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy oraz Korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu. Następnie od 1927, nauczyciel szkół gimnazjalnych w Poznaniu.

Był autorem licznych publikacji i opracowań z zakresu literatury polskiej i zagranicznej, a także tłumaczem na język polski literatury zagranicznej w tym między innymi Antoniego Czechowa. W dorobku miał także publikacje związane z krzewieniem trzeźwości i zwalczaniem alkoholizmu w tym wydaną w 1906, broszurkę O jednym strasznym wrogu ludzi czyli o alkoholu oraz publikacje w organie prasowym Towarzystwa Eleuterya do Walki z Alkoholizmem pt. Wyzwolenie.