Kazania ks Michała Karpowicza tom trzeci 1806 r

Kazania ks Michała Karpowicza tom trzeci 1806 r - Michał Karpowicz

Michał Franciszek Karpowicz, krypt.: X. M. F. K. P. G.; X. M. F. K. P. G. i P., (ur. 4 października 1744, zm. 5 listopada 1803) – duchowny katolicki, kaznodzieja, poeta, członek Zgromadzenia Misji, zastępca kierownika Wydziału Instrukcji Deputacji Centralnej Wielkiego Księstwa Litewskiego w powstaniu kościuszkowskim[1].

Urodził się w roku 1744 w Kamieńcu (woj. brzesko-litewskie). Pierwsze nauki (1757-1761) pobierał u jezuitów w Brześciu. Święcenia kapłańskie przyjął prawdopodobnie w roku 1761. W warszawskim Zgromadzeniu Misji odbywał dalsze studia. W roku 1767 został mianowany profesorem filozofii warszawskiego seminarium świętokrzyskiego. W roku 1771 przeniesiony został do Krakowa gdzie, poza obowiązkami kaznodziejskimi, prowadził w tamtejszym seminarium wykłady teologii. W latach 1772-1774 w wileńskim seminarium diecezjalnym wykładał teologię i historię Kościoła. W roku 1774, podczas warszawskiego konwentu prowincjonalnego misjonarzy, popadł w zatarg z władzami zgromadzenia i wystąpił z klasztoru.

28 marca 1799 mianowany pierwszym w historii biskupem diecezji wigierskiej. Sakry udzielił mu bp Jan Chrzciciel Albertrandy 30 marca 1800 roku. Archidiakon smoleński, był członkiem sprzysiężenia, przygotowującego wybuch powstania kościuszkowskiego na Litwie