Kazania i nauki na każdą niedzielę i święto, 1877 r.

Kazania i nauki na każdą niedzielę i święto, 1877 r. - Isaak Isakowicz

Izaak Mikołaj Isakowicz „Złotousty” - arcybiskup lwowski obrządku ormiańskiego w latach 1882-1901, teolog, filantrop, pisarz, sławny mówca i homiletyk. Izaak Mikołaj Isakowicz urodził się 6 kwietnia 1824 w Łyścu k. Stanisławowa jako syn Samuela Isakowicza i Rypsymy ze Słowackich. Isakowiczowie należeli do starej ormiańskiej rodziny szlacheckiej przybyłej do Polski z węgierskiego Siedmiogrodu i używającej przydomka „Haybab”. Po ukończeniu szkoły średniej w Stanisławowie wyjechał do Lwowa gdzie w 1844 wstąpił do seminarium oraz podjął studia z zakresu teologii i filozofii. Podczas nauki we Lwowie Izaak Isakowicz poznał arcybiskupa diecezji ormiańskokatolickiej Samuela Stefanowicza, który dla młodego kleryka stał się dużym autorytetem i mentorem oraz wzorem kapłana i pasterza.W kontekście objęcia stolicy arcybiskupiej nazwisko Izaaka Isakowicza pojawiło się po raz pierwszy w 1875 po śmierci arcybiskupa Grzegorza Szymonowicza, kiedy proboszcz ze Stanisławowa był jednym z trzech kandydatów na arcybiskupią stolicę. Ostatecznie nowym arcypasterzem został Grzegorz Romaszkan, jednak urząd swój pełnił jedynie przez sześć lat. Po śmierci arcybiskupa Romaszkana w dniu 12 stycznia 1882 został niemal jednomyślnie wybrany na stanowisko arcybiskupa lwowskiego. Po zatwierdzeniu wyboru przez cesarza i papieża 27 sierpnia 1882 nowy arcybiskup został uroczyście konsekrowany oraz odbył ingres na swoją stolicę patriarszą. Jako arcybiskup szczególną uwagę zwracał na odpowiednią liczbę dobrze przygotowanych do posługi duchownych. Ponieważ ich liczba była niewystarczająca wzorem swojego poprzednika braki w duchowieństwie ormiańskim zasilał kapłanami z wiedeńskiego klasztoru mechitarzystów. Dzięki staraniom arcybiskupa w 1891 w miejsce dotychczasowej kapelanii w Suczawie powstała nowa, dziesiąta z kolei parafia ormiańskokatolicka. Arcybiskup konsekrował ponadto dwa nowe kościoły parafialne: w 1883 w rodzinnym Łyścu a w trzy lata później w Tyśmienicy. Działalność arcybiskupa była doceniania na dworze watykańskim, czego wyrazem było nadanie Isakowiczowi tytułów prałata domowego, asystenta tronu papieskiego i hrabiego rzymskiego. Również cesarz Franciszek Józef I uhonorował arcybiskupa nadając mu w 1890 tytuł ekscelencji czyniąc go tym samym tajnym radcą dworu wiedeńskiego. "Złotousty" kaznodzieja Arcybiskup Izaak Isakowicz do historii przeszedł głównie dzięki swojej działalności kaznodziejskiej, która przyniosła mu jeszcze za życia przydomek „złotoustego”. Jako znakomity kaznodzieja dał się poznać już jako młody wikary parafii stanisławowskiej a później także jako jej proboszcz. Po objęciu tronu patriarszego zdając sobie sprawę z ważności utrzymywania kontaktu z wiernymi ogłaszał niemal każdego roku swoje listy pasterskie. Po raz pierwszy z listem do wiernych zwrócił się w 1883 w czasie Wielkiego Postu wzywając wiernych do pokuty, natomiast w 1889 wyjaśniał znaczenie złotych godów papieża Leona XIII z Kościołem. W 1891 z okazji 100 rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja wydał specjalny, utrzymany w patriotycznym tonie list „Do ludu polskiego”. Niezwykle duże znaczenie miały także 2 listy pasterskie z lat 1894-1895, w których arcybiskup Isakowicz podejmował refleksję nad znaczeniem Męki Pańskiej dla życia współczesnego człowieka. Fragment z książki : "Że piekło istnieje straszna to prawda, ale i zbawienna! Pamięć na piekło przywodzi nas do obrzydzenia grzechu, a zapomnienie do największej prowadzi bezbożności. I dlatego Bernard św. wykładający one psalmu 54 słowa : Niech zstąpią do piekła żywi, niczego bardziej nie żąda, jako aby grzesznicy myślą do piekła zstępowali, a jego katuszy okropnością przenikniemy, imali się tych sposobów, którymi by po śmierci onej uniknąć mogli."