Kazania i mowy przygodne, 1848 r.

Kazania i mowy przygodne, 1848 r. - Hieronim Kajsiewicz

Hieronim Kajsiewicz (ur. 7 grudnia 1812 w Giełgudyszkach na Żmudzi, zm. 1873) – polski kaznodzieja, współzałożyciel zakonu zmartwychwstańców, pisarz religijny. Pochodził z ubogiej szlachty, uczył się w szkole w Rosieniach, Sejnach. Następnie podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim (prawo i literatura), których nie ukończył. Uczestniczył w powstaniu listopadowym jako gwardzista Gwardii Akademickiej i żołnierz. Po upadku powstania wyemigrował do Francji. Ukończył studia na wydziale teologicznym w Rzymie, po których przyjął święcenia kapłańskie w 1841 roku. W Wielkanoc 1842 roku wraz z czterema braćmi złożył śluby zakonne, dając w ten sposób początek Zgromadzeniu Zmartwychwstania Pańskiego. Ksiądz Kajsiewicz zasłynął przede wszystkim jako kaznodzieja i spowiednik m.in. Cypriana Kamila Norwida czy Zygmunta Krasińskiego. Zmarł nagle na zawał serca w środę popielcową 1873 roku. Jego najważniejsze homilie, kazania i mowy okolicznościowe ukazywały się na łamach „Przeglądu Poznańskiego”, „Tygodnika Katolickiego” i „Głosu Kapłańskiego”. W roku 1845 opublikował w Paryżu pierwsze zbiorowe wydanie kazań pt. Kazania i mowy przygodne. Trzy lata później, także w Paryżu ukazało się drukiem drugie, poszerzone i uzupełnione wydanie Kazań i mów przygodnych, a we Wrocławiu tego samego roku Kazania na niektóre niedziele i święta w roku. Pod koniec swego życia, w latach 1870-1872 wydał trzy tomy Pism: Kazania przygodne Mowy przygodne. Nekrologi. Życiorys bł. Andrzeja Boboli Rozprawy, listy z podróży. Pamiętnik o Zgromadzeniu