Kaufman Stefan - Budownictwo betonowe, 16 książek - Stefan Kaufman
Tom I - Technologia betonu, cz. 1 - 452 s., 1963 r.
Tom I - Technologia betonu, cz. 2 - 654 s., 1972 r.
Tom II - Teoria betonu i żelbetu - 588 s., 1964 r.
Tom IV - Betony lekkie - 484 s., 1967 r.
Tom V - Zbrojenie, deskowanie i formy do betonu - 608 s., 1968 r.
Tom VII - Zagadnienia ogólne prefabrykacji - 497 s., 1972 r.
Tom IX - Fundamenty - 540 s., 1963 r.
Tom X - Budowle miejskie - 782 s., 1964 r.
Tom XI - Budowle wojskowe - 344 s., 1970 r.
Tom XII - Budowle przemysłowe, cz. 1 - 602 s., 1970 r.
Tom XII - Budowle przemysłowe, cz. 2 - 740 s., 1971 r.
Tom XIII - Zbiorniki, zasobniki, silosy, kominy i maszty - 642 s., 1966 r.
Tom XIV - Mosty, cz. 1 - 668 s., 1967 r.
Tom XIV - Mosty, cz. 2 - 626 s., 1973 r.
Tom XV - Drogi, lotniska, koleje, budowle podziemne - 497 s., 1970 r.
Tom XVI - Budowy hydrotechniczne morskie - 358 s., 1963 r.
Książka przeznaczona jest dla magistrów inżynierów i inżynierów zatrudnionych w wykonawstwie i biurach projektów, pracowników naukowych specjalizujących się w zagadnieniach betonu oraz wszystkich zajmujących się projektowaniem i produkcją betonów.
Stefan Kaufman (ur. 28 sierpnia 1894 we włączonej w 1909 r. do Krakowa Czarnej Wsi, zm. 16 stycznia 1994 w Katowicach) – polski inżynier budowlany.
W 1917 r. ukończył Szkolę Politechniczną we Lwowie, stopień doktora uzyskał tamże w roku 1920. Brał udział przy odbudowie mostów w Galicji wschodniej po zniszczeniach I wojny światowej. W 1925 r. przeniósł się na Śląsk i rozpoczął pracę w Wydziale Robót Publicznych Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego. Jako naczelnik wydział zatwierdzał projekty budowanych na Śląsku mostów i sprawował nadzór nad ich budową. W 1945 r. został wykładowcą na Politechnice Śląskiej. Tytuł profesora uzyskał w roku 1949, a tytuł i stanowisko profesora zwyczajnego w roku 1956. Był autorem mostów na Wiśle, Odrze i Nysie Kłodzkiej.
W latach 1930-1939 i 1945-1949 dyrektor Robót Publicznych w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim. Był członkiem Polskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Województwa Śląskiego. Od 1945 roku profesor i kierownik Katedry Budownictwa Żelbetowego na Politechnice Śląskiej w Gliwicach.
W latach 1958-1960 dziekan wydziału budownictwa. Członek Komitetu Inżynierii Państwowej Akademii Nauk od 1954. Prowadził prace teoretyczne i projektowe w zakresie konstrukcji żelbetowych i z betonu sprężonego. Autor kilkudziesięciu projektów mostów, w tym nagrodzonego w 1936 roku projektu mostu przy ulicy Karowej w Warszawie. Ogłosił ponad 60 prac naukowych, w tym monografie: „Mosty sprężone” (1956), „Teoria konstrukcji sprężonych” (1961) napisana z Wacławem Olszakiem, Czesławem Eimlerem i Z. Bychowskim), „Konstrukcje sprężone” (1965, napisanej z Olszakiem i Eimlerem).
! Uwagi:
Oprawy zarysowane, zabrudzone i wytarte. Brzegi stron zakurzone. Strony pożółkłe.
