Katechizm Heidelberski

Katechizm Heidelberski - Barbara Stahl

Katechizm Heidelberski (nazywany także Katechizmem Palatyńskim) – jeden z podstawowych dokumentów, zawierających doktrynę teologiczną reformowanego chrześcijaństwa (w tym kalwinizmu). Został napisany w 1563 w formie pytań i odpowiedzi oraz przetłumaczony na wiele języków. Książę-elektor Palatynatu Fryderyk III Wittelsbach (panował od 1559 do 1576) polecił teologom: Zachariusowi Ursinusowi i Casparowi Olevianusowi, aby napisali katechizm reformowany na podstawie dzieł najwybitniejszych reformatorów. Fryderyk III pragnął stworzyć dzieło zwalczające teologię katolicką na podstawie cytatów z Biblii i jednocześnie tworzące płaszczyznę porozumienia między luteranami i reformowanymi. Katechizm opublikowano w języku niemieckim z przedmową Fryderyka III 19 stycznia 1563. Drugie i trzecie wydanie niemieckie, z niewielkimi uzupełnieniami, a także łacińskie tłumaczenie, opublikowano w tym samym roku w Heidelbergu. Na język niderlandzki został przetłumaczony przez Petrusa Dathenusa i wydany łącznie z Psałterzem genewskim w 1566. W Niderlandach spopularyzował to dzieło pastor Piotr Gabriel. Katechizm składa się z 52 rozdziałów, kolejno przeznaczonych do nauczania na każdą niedzielę w roku. Został zatwierdzony w 1563 przez Synod Heidelberski. Na użytek Niderlandów został zaaprobowany w latach 1618-1619 przez Synod w Dort jako jedna z Trzech Form Jedności, obok Konfesji Belgijskiej i Kanonów z Dort. Od tej pory wszyscy pastorzy zostali zobowiązani do nauczania wiernych Katechizmu w każdą niedzielę (ta praktyka jest do dziś kontynuowana w niektórych parafiach holenderskich).