Kapitan Corelli

Kapitan Corelli - Louis de Bernieres

Z powodu mylącego tytułu, nasuwającego na myśl jakiś romans spod znaku „płaszcza i szpady”, najpewniej nie sięgnęłabym po tę książkę, gdyby nie obejrzana tydzień czy dwa wcześniej jej ekranizacja (doskonała zresztą, z aktorami może nie największego formatu – Penelope Cruz i Nicolasem Cage’em, ale z dbałością o odpowiedni klimat i staranne dawkowanie emocji, wreszcie z niezbędnym dla zadowolenia widza happy endem). Po zapoznaniu się z literackim pierwowzorem filmu odkryłam nie bez zaskoczenia, że reżyser wybrał do ekranizacji jedynie główny wątek (romans młodej Greczynki–patriotki z przedstawicielem włoskich okupantów), co też nie byłoby niczym złym, gdyby nie zachciało mu się całkowicie zmienić treści. W filmie wszystko przebiega prosto i nieskomplikowanie: odrzucony narzeczony-partyzant cierpi w samotności, po czym ratuje życie swemu rywalowi; ten – wyleczony i zmuszony do ucieczki z wyspy – wraca po kilku latach, w samą porę, by odświeżyć uczucia tęskniącej Pelagii i uradować jej ojca, cudem ocalałego z trzęsienia ziemi. Tymczasem książkowa rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej: Mandras to nie wielkoduszny przegrany kochanek, lecz istota prymitywna i bezwzględna, owładnięta magią najgorszego rodzaju komunistycznej ideologii i upojona władzą, jaką dysponuje, mając w ręce karabin; Pelagia i Antonio spotykają się nie po trzech czy czterech, ale po czterdziestu latach, sterani życiem, od dawna już porzuciwszy nadzieję na spełnienie młodzieńczego uczucia...