Kanon krajoznawczy Polski

Kanon krajoznawczy Polski - Włodzimierz Łęcki

Kanon Krajoznawczy Polski – wykaz najciekawszych w skali kraju obiektów krajoznawczych, położonych w poszczególnych regionach Polski. Opracowany przez Komisję Krajoznawczą Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Pierwszy Kanon w formie wykazu obiektów ukazał się 26 lutego 1993, z okazji XIII Walnego Zjazdu PTTK, który odbył się w Poznaniu. Stanowił część Regulaminu Odznaki Krajoznawczej. Regulamin (w tym również kanon) uzupełniono i poprawiono w 1997, 1999, 2004 oraz 2013[1]. Kanon Krajoznawczy Polski w formie wydawnictwa książkowego – zawierający wykaz obiektów oraz ich syntetyczny opis – ukazał się po raz pierwszy w 2000, z okazji odbywającego się w Gnieźnie V Kongresu Krajoznawstwa Polskiego. Kanon został opracowany pod redakcją Włodzimierza Łęckiego, a wydany przez Wydawnictwo PTTK „Kraj”. Drugie wydanie Kanonu – uzupełnione i poprawione – ukazało się w 2005. Kanonu w wersji książkowej nie należy mylić z wykazem obiektów wymaganych do zdobycia Odznaki Krajoznawczej Polski, czyli jednego z rodzajów Odznaki Krajoznawczej Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego.