Ju-juitsu - zestaw 5 książek

Ju-juitsu - zestaw 5 książek - Fr. van Haesendonck

Pas niebieski - 59s., 1961r.

Pas żółty - 59s., 1960r.

Pas zielony - 63s., 1961r.

Pas biały - 61s., 1960r. 

Pas pomarańczowy - 62s., 1961r.

Jujutsu (jap. 柔術 jūjutsu, dosł. "sztuka ustępliwości", "sztuka łagodności, miękkości"; jū (柔) – miękkość, łagodność, giętkość, elastyczność, jutsu (術) – sztuka, technika, umiejętność) – tradycyjna, japońska sztuka walki lub metoda walki wręcz, bez broni lub z użyciem małego oręża, stosowana w ataku i obronie, w starciu z jednym albo kilkoma uzbrojonymi lub nieuzbrojonymi przeciwnikami.

 W okresach Nara i Heian (VIII-XII w.) w czasie przyjęć na dworze cesarskim organizowano walki o charakterze rytualnym o nazwie sechie-zumō. W okresie Edo (1600–1868) z tradycji tej powstała sztuka walki w samoobronie (bez broni) o nazwie jūjutsu (柔術). Rozpowszechniły się wówczas szkoły jūjutsu, które zaczęły jednak zanikać wraz z końcem ery samurajów po restauracji Meiji (1868).

W maju 1882 roku Jigorō Kanō (1860–1938), opierając się na jūjutsu stworzył dyscyplinę sportową jūdō (柔道), czyli "drogę miękkości, ustępliwości". Zorganizował w tokijskiej świątyni Eishō-ji szkołę o nazwie Kōdōkan ("miejsce nauki drogi"), stworzył system rang i klas: dan i kyū. Jego wysiłki uzyskały międzynarodowe uznanie, a w swoim kraju został nazwany "ojcem japońskiego wychowania fizycznego"[1]. W 1960 roku jūdō (pol. dżudo) stało się dyscypliną olimpijską.