Jednowstęgowy system łączności

Jednowstęgowy system łączności - R.Janulis

Modulacja jednowstęgowa, SSB (od ang. single sideband) – modulacja amplitudowa charakteryzująca się znaczną oszczędnością mocy i szerokości pasma. Polega na wysyłaniu tylko jednej wstęgi bocznej – górnej (USB, od ang. upper sideband) lub dolnej (LSB, od ang. lower sideband) – bez fali nośnej (praktycznie ze znacznym jej wytłumieniem).

Modulacja amplitudowa generuje sygnał, który ma pasmo dwa razy szersze niż sygnał oryginalny. Modulacja jednowstęgowa unika podwajania pasma i utraty mocy potrzebnej do przesyłania fali nośnej kosztem niewielkiego skomplikowania urządzenia.

Korzyści wynikające z zastosowania SSB:

cała moc nadajnika jest wykorzystywana do wyprodukowania tylko jednej wstęgi bocznej,

nadawany sygnał zajmuje węższe pasmo częstotliwości, co pozwala na pracę większej liczby nadajników w pasmie o tej samej szerokości,

zwężenie o około 50% pasma odbieranego przez odbiornik, co daje zysk w postaci poprawy stosunku odbieranego sygnału do szumu (zwężenie pasma o połowę to o 3 dB mniejsza moc szumów na wyjściu odbiornika),

brak fali nośnej powodującej wzajemne interferencje sygnałów o zbliżonych częstotliwościach utrudniające odbiór, co stwarza możliwość czytelnego odbioru sygnałów odległych o kilkaset Hz od innego sygnału SSB.

Pierwszy raz modulacja SSB została komercyjnie wykorzystana 7 stycznia 1927 roku w komunikacji radiowej między Londynem a Nowym Jorkiem.

Modulacja SSB była również wykorzystywana w liniach telefonicznych jako część technologii multipleksowania z podziałem częstotliwości (FDM).