Inwentarz Rękopisów Biblioteki Jagiellońskiej 12 części

Inwentarz Rękopisów Biblioteki Jagiellońskiej 12 części - Praca Zbiorowa

Nr 6001- 7000 Cz I -283 str, 1962 r. 

Nr 6001 -7000 Cz II - 424 str, 1963 r.

Nr 7001-8000 - Indeks 137 str, 1968 r.

Nr 7001 -8000 Cz I -184 str, 1966 r.

Nr 7001-800 - Cz II - 237 str, 1966 r.

Nr 7001-800 Cz III -233 str, 1967 r.

Nr 8001-9000 Cz II -od 260 do 569 str, 1972 r.

Nr 8001-9000 Indeks -102 str, 1974 r.

Nr 8001-9000 Cz I -253 str, 1971 r.

Nr 9001-10000 Cz I -  318 str, 1977 r.

Nr 9001-10000 Cz II - od 325 str do 602 str, 1982 r.

Nr 9001-10000 Cz III -727 str , 1986 r.

Rękopis, in. manuskrypt (z łac. manuscriptum 'rękopis' od manus 'ręka' i scriptum 'rzecz napisana' od scribere 'rysować, pisać')[1] – zapisany odręcznie tekst, w odróżnieniu od powielanego mechanicznie. Termin stosowany zwykle w odniesieniu do zabytkowych książek lub dokumentów pochodzących z okresu przed upowszechnieniem się druku. W takim rozumieniu każdy rękopis jest dziełem niepowtarzalnym o indywidualnych cechach. W szerszym znaczeniu, rękopis to każdy tekst zapisywany ręcznie za pomocą np. ołówka, atramentu, tuszu.

Najdawniejsze rękopisy to:

inskrypcje na kamieniu np. z kultury Vinča od 7500 lat temu.

na tabliczkach glinianych

chińskie na skorupach żółwia lub ryte w metalu, jak np. Miedziany Zwój

egipskie na zwojach papirusowych

skóra zwierzęca (tak zwany pergamin).