Imperium Romanum. Od Etrusków do upadku Cesarstwa Rzymskiego

Imperium Romanum. Od Etrusków do upadku Cesarstwa Rzymskiego - Praca Zbiorowa

W książce tej autorzy próbują, poczynając od kultury etruskiej po schyłek republiki i okres panowania cesarzy, tchnąć nowe życie w budowle takie jak Villa Hadriana w Tivoli, Złoty dom Nerona w Rzymie oraz Pompeje Herculaneum, miasta zniszczone w wyniku wybuchu Wezuwiusza.

Cesarstwo Rzymskie – starożytne państwo obejmujące obszary basenu Morza Śródziemnego, powstałe z przekształcenia republiki rzymskiej w system monarchiczny. Przyjmuje się, że początkiem cesarstwa był rok 27 p.n.e., kiedy Gajusz Oktawiusz otrzymał od senatu tytuł augusta (wywyższony przez bogów). Potwierdzało to pozycję Oktawiana jako najważniejszej osoby w państwie i przyniosło definitywny koniec republice rzymskiej.

Początkowo formą rządów w cesarstwie był pryncypat: formalnie zachowano poprzedni ustrój, a cesarz utrzymywał najwyższą władzę w państwie, sprawując wszystkie najważniejsze urzędy republiki i kontrolując armię. W wyniku reform Dioklecjana i Konstantyna nastała era dominatu ze znacznie mocniejszą pozycją cesarską.

W 395 roku cesarstwo definitywnie rozpadło się na część zachodnią i wschodnią. W wyniku problemów wewnętrznych i wędrówki ludów Państwo zachodnie upadło w 476 roku. Bogatsze i bardziej zurbanizowane cesarstwo wschodnie (ze stolicą w Konstantynopolu) przetrwało do 1453 roku.