Ikona i kosmos

Ikona i kosmos - Michel Quenot

Wstęp I. Do czego jest nam potrzebna wizja kosmosu Ewolucja naszej wiedzy na temat kosmosu Kosmos: system otwarty i mający sens Dane wiary Księga Rodzaju: zbliżenie się do tajemnicy i symbolika stworzenia. II. Człowiek zraniony Niezależność i twórcze powołanie człowieka. Uwiedzenie stworzenia Tragedia kosmiczna Utrata identyczności i zmętnienie spojrzenia . III. Od uwiedzionej natury do porzuconej ziemi Stworzenie w oczekiwaniu Ziemia w rozpaczy Równowaga zagrożonej planety Duchowe źródła kryzysu Banalizacja osoby i życia Od wewnętrznej pustelni do porzucenia ziemi IV. Sakralność ziemi i odrodzony czas Od profanum do sacrum Od czasu, który zabija, do czasu królestwa. V. Stwórca stal się materią  Od bożków do wcielonego Słowa Od płonącego krzaku do ikony Bóg-człowiek Wcielony Stworzyciel i Jego stworzenie w liturgii Cudowna materia. VI. Piękno stworzenia Zdumiewający udział Stworzyciela. Stworzenie w przeżyciu liturgicznym. Chwała kosmiczna VII. Alchemia ikony Materia przyjęta Zwiastowanie świata przemienionego. Od widzialnego do niewidzialnego VIII. Moc obrazów i symbolizm Kilka uwag o obrazach Symbolizm stworzonej natury Ziemia, woda i ogień w sztuce ikony Tchnienie ducha i źródło trynitarne w stworzeniu. IX. „Który wszędzie jesteś i wszystko napełniasz” Kosmos: dom Boży Kosmos oświecony Ikona: brama otwarta na królestwo Chrystus kosmiczny X. Człowiek jako centrum nowego stworzenia Stworzenie w oczekiwaniu Epifania oblicza Mikrokosmos i makroantropos Sakrament miłości Modlitwa za stworzenie XI. Sztuka ascezy i asceza sztuki Podniesienie zasłony rzeczywistości Ku sztuce przemienionej Filokalie i asceza XII. Kosmiczna obecność świata niewidzialnego Realność świata niewidzialnego. Aniołowie i kosmos Nasi przyjaciele - święci XIII. Od końca czasów do Nowej Ziemi Kosmos i świat niewidzialny zjednoczone. Nowa ziemia Twarzą w Twarz