iblioteki kartuzji kaszubskiej oraz jej konwentów filjalnych w Berezie Kartuskiej i Gidlach

iblioteki kartuzji kaszubskiej oraz jej konwentów filjalnych w Berezie Kartuskiej i Gidlach - Krzysztof Nierzwicki

Ścisła reguła zakonu kartuskiego, bezwzględny nakaz postu i milczenia, odizolowanie się od świata doczesnego, życie pędzone na kontemplacji oraz pracy umysłu i rąk, przy jednoczesnym - szczególnie w epoce średniowiecza - sumiennym wypełnianiu przepisów reguły, zaowocowało już w początkach istnienia kongregacji "milczących mnichów" szybkim i znacznym rozwojem jednej z podstawowych instytucji ich życia - biblioteki. Stanowiła ona oprócz kościoła, kapitularza i refektarza jedno z nielicznych miejsc, w którym krzyżowały się drogi, żyjących zawsze w samotności zakonników. Liczba bibliotek kartuskich odpowiadała zapewne liczbie domów zakonnych. Wielkość oraz jakość biblioteki zależała nade wszystko od zasobności kartuzji, ale nie bez znaczenia było również jej położenie oraz kontakty z otoczeniem. Wielka liczba książnic kartuskich oraz zazwyczaj znaczne bogactwo i poziom ich zasobów sprawiły, że stały się one przedmiotem zainteresowania szeregu badaczy. Praca naukowa K. Nierzwickiego zatytułowana "Biblioteki kartuzji kaszubskiej oraz jej konwentów filialnych w Berezie Kartuskiej i Gidlach" obejmuje charakterystykę bibliotek trzech klasztorów: w Kartuzach na Pomorzu Gdańskim, w Berezie Kartuskiej obecnie na Białorusi oraz w Gidlach w Małopolsce. Jej ambicją jest nade wszystko przedstawienie wielorakich zagadnień związanych z dziejami, funkcjonowaniem oraz zasobami wspomnianych książnic kartuskich, a przy okazji wykazanie wzajemnych relacji i powiązań w zakresie książki między poszczególnymi konwentami. Publikacja ta wzbogaca piśmiennictwo bibliologiczne stosunkowo rzadko podejmujące zagadnienie pomorskich bibliotek klasztornych. Ten niełatwy temat był możliwy do realizacji ze względu na zachowany bogaty materiał źródłowy.