Huta im.Lenina

Huta im.Lenina - Franiciszek Kaim

W 1947 r. prezydium rządu powołało komisję do budowy huty. W 1949 r. powstało Przedsiębiorstwo Państwowe Nowa Huta w budowie. Geodeci wytyczyli tereny, na których zbudowano drogi, linie kolejowe, tramwajowe, port rzeczny oraz stopień wodny na Wiśle.

Budowę kombinatu metalurgicznego rozpoczęto 26 kwietnia 1950 r. Już w maju 1953 dokonano w zakładach odlewniczych pierwszego wytopu żelaza. Za oficjalny dzień otwarcia huty uważa się 22 lipca 1954 r. – wówczas odbył się pierwszy spust surówki z wielkiego pieca nr 1[1], w tym samym czasie rozpoczęły pracę elektrownia, aglomerownia i koksownia. Kombinat metalurgiczny, 21 stycznia 1954, otrzymał nazwę Huty im Lenina. W 1955 r. otrzymano stal z pierwszego pieca martenowskiego i rozpoczęła pracę walcownia-zgniatacz. Wówczas w skład kombinatu wchodziły: stalownia martenowska, wielkie piece, zakład materiałów ogniotrwałych, siłownia, walcownia blach karoseryjnych, walcownia blach gorących, wydział rur zgrzewanych, ocynkownia, aglomerownia i koksownia.

W latach 70. uruchomiono stalownię konwertorową i walcownię slabing, w koksowni działało 12 baterii koksowniczych, spiekalnia z dziesięcioma taśmami, pięć wielkich pieców i stalownia martenowska z dziewięcioma piecami. W tym czasie Huta zatrudniała prawie 40 tys. osób i produkowała ok. 6,7 mln ton stali rocznie. W 1996 r. uruchomiono instalację ciągłego odlewania stali, oraz trzy stanowiska obróbki pozapiecowej.