Historya kościoła powszechnego 1864 r

Historya kościoła powszechnego 1864 r - Melchior Buliński

Chrześcijaństwo narodziło się w I w. n.e. na łonie judaizmu. Główną tezą wiary chrześcijańskiej była (i nadal jest) śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Jezus (Jozue) Jezus wędrował po całej Galilei, głosząc kazania i nauczając. Głosił bliskość Królestwa Bożego i wzywał do pokuty. Po jego śmierci, około 30 r. n.e. powstała pierwsza gmina chrześcijańska, która była skupiona wokół dwunastu apostołów (na czele stał Piotr). Miała ona swoją siedzibę w Jerozolimie i początkowo prowadziła działalność misyjną skierowaną głównie do Żydów. Członkowie pierwszej gminy uczęszczali do synagogi i przestrzegali Zakonu, jednak postrzegano ich jako żydowską sektę. W pierwszej gminie chrześcijańskiej decyzje podejmowano wspólnie, obowiązywała też wspólnota majątkowa. Celebrowano chrzest, a na pamiątkę ostatniej wieczerzy spożywano wspólny posiłek. Szybko wzrastała liczba wyznawców Jezusa Chrystusa, a młody Kościół jerozolimski szybko się rozrastał. Do gminy chrześcijańskiej przyłączali się nie tylko mieszkańcy Jerozolim, ale także Żydzi spoza Palestyny. Potem prowadzono także misję nawracania pogan. Po przegranej wojnie żydowskiej (66-70 r.) nastąpiło zupełne zerwanie między judaizmem a chrześcijaństwem. W drugiej połowie I w. n.e. zaczęto spisywać relacje o życiu i działalności Jezusa Chrystusa - Ewangelie