Historja Sztuki 1934 r

Historja Sztuki 1934 r - Ryszard Hamann

Heinrich Richard Hamann (29 May 1879, in Seehausen – 9 January 1961, in Immenstadt im Allgäu) was a German art historian. He attended the Kloster Unser Lieben Frauen in Magdeburg, and later studied Germanistics, art history and philosophy at the University of Berlin.[1] In 1902 he received his promotion with the dissertation-thesis Das Symbol as a student of Wilhelm Dilthey. In 1911 he obtained his habilitation at Berlin, and subsequently became a professor of art history at Posen Academy. In 1913 he relocated to the University of Marburg, where he founded the Bildarchiv Foto Marburg (photo archives). From 1947 to 1957 he served as a guest professor at the University of Berlin.[2][3]. Since 2009 the "Richard-Hamann-Preis für Kunstgeschichte" has been awarded for outstanding scientific achievements in the history of art or the promotion of art history research.[4     Historia sztuki (niem. Kunstgeschichte) – dyscyplina nauk humanistycznych[1], której przedmiotem poznania są sztuki wizualne w ujęciu historycznym[2]; działami historii sztuki są historia architektury, historia malarstwa, historia rzeźby oraz historia sztuki użytkowej (sztuki stosowanej)[2]. Klasyczna historia sztuki ogranicza się do zagadnień malarstwa, rzeźby i architektury Europy od paleolitu do współczesności oraz obu Ameryk po 1494 r. Pierwsza katedra historii sztuki powstała w 1813 na uniwersytecie w Getyndze, ale początki piśmiennictwa zajmującego się sztuką sięgają starożytności (Historia naturalna Pliniusza Starszego). Bardzo ważna dla historii sztuki książka powstała w okresie renesansu. Są to Żywoty najsłynniejszych architektów, malarzy i rzeźbiarzy włoskich, od czasów Cimabuego do naszych czasów florenckiego malarza Giorgia Vasariego, wydane po raz pierwszy w 1550 r. we Florencji. Następną przełomową postacią był Johann Joachim Winckelmann, którego historia sztuki starożytnej (Geschichte der Kunst des Altertums, 1764 r.; wyd. polskie ze zmianami Stanisława Kostki Potockiego O sztuce u dawnych, czyli Winkelman polski 1815 r.) na długi czas wpłynęła na widzenie sztuki greckiej i rzymskiej, a także sztuki w ogóle. Początki historii sztuki w Polsce wiążą się z tzw. starożytnictwem (np. publikacje i artykuły Ambrożego Grabowskiego, poświęcone głównie Krakowowi), pracami inwentaryzatorskimi i gromadzeniem materiałów biograficznych. Jednak te pierwsze dzieła teoretyczne i przewodniki, powstające od XVII wieku nie były jeszcze dziełami historii sztuki. Nowoczesna historia sztuki na ziemiach polskich zaczęła się kształtować około 1870 roku. Nauką uniwersytecką stała się pod koniec XIX wieku - w 1882 na Uniwersytecie Jagiellońskim powstała pierwsza Katedra Historii Sztuki w Polsce (obecny Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego), którą objął Marian Sokołowski. Druga katedra została stworzona na Uniwersytecie Lwowskim. Obecnie studia na kierunku historia sztuki w Polsce są prowadzone w Gdańsku (Uniwersytet Gdański), Krakowie (Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie), Lublinie (Katolicki Uniwersytet Lubelski), Łodzi (Uniwersytet Łódzki), Poznaniu (Instytut Historii Sztuki UAM), Szczecinie (Akademia Sztuki w Szczecinie), Toruniu (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu), Warszawie (Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, Akademia Sztuk Pięknych), Wrocławiu (Uniwersytet Wrocławski), Katowicach (Uniwersytet Śląski).