Historia powszechna Kościoła Katolickiego 8 tomów Około 1901 r.

Historia powszechna Kościoła Katolickiego 8 tomów Około 1901 r. - Józef Hergenrother

Zestaw zawiera tomy:

Tom 2: 1901 r., zeszyt 3 - 231 str. Zeszyt - 4, 220 str.

Tom 4: 1902 r., Zeszyt 7 - 179 str. Zeszyt 8 - 203 str.

Tom 5: 1902 r., Zeszyt 9 - 195 str. Zeszyt 10 - 180 str.

Tom 6: 1903 r., Zeszyt 11 - 215 str. Zeszyt 12 - 201 str. 

Tom 7: 1903 r. Zeszyt 13 - 214 str. Zeszyt 14 - 212 str.

Tom 8: Zeszyt 15 - 198 str, 1903 r. Zeszyt 16 - 186 str. 1904 r.

Tom 9: 1904 r. Zeszyt 17 - 183 str.

Tom 9: 1905 r. Zeszyt 17-18 - 350 str.

Joseph Hergenröther (ur. 15 września 1824 w Würzburgu, zm. 3 października 1890 w Bregencji) – niemiecki kardynał.

Urodził się 15 września 1824 roku w Würzburgu, jako syn lekarza Johanna Jacoba Hergenröthera i jego żony Evy Marii Horsch[1]. Na chrzcie otrzymał imiona Joseph Adam Gustav[1]. Uczęszczał do gimnazjum w Würzburgu, a następnie studiował filozofię i teologię na Uniwersytecie Juliusza i Maksymiliana[1]. W 1848 roku został wysłany do Rzymu, by studiował na Collegium Germanicum, jednak nie ukończył tych studiów, z powodu zawirowań politycznych[1]. 28 marca 1848 roku przyjął święcenia kapłańskie[2]. W tym samym roku powrócił do ojczyzny i podjął nauki na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana, gdzie w 1859 roku uzyskał doktorat z teologii[1]. Po studiach został kapelanem i wykładowcą Uniwersytetu Monachijskiego[1]. W latach 1852–1879 pełnił funkcję dziekana Wydziału Teologii Uniwersytetu w Würzburgu[1]. Brał udział w I soborze watykańskim, którego był gorliwym zwolennikiem (zwłaszcza dogmatu o nieomylności papieża)[1]. W 1877 roku został prałatem Jego Świątobliwości, a niedługo potem – prefektem Domu Papieskiego[1]. 12 maja 1879 roku został kreowany kardynałem diakonem i otrzymał diakonię San Nicola in Carcere[2]. 9 czerwca został mianowany Archiwistą Kościoła Rzymskiego[2]. Zmarł 3 października 1890 roku w Bregencji[1]. Był autorem wielu prac z zakresu teologii, prawa kanonicznego i historii Kościoła.