Historia bolszewizmu 1934 r

Historia bolszewizmu 1934 r - Artur Rosenberg

Bolszewizm (rosyjskie bolszinstwo – większość), ideologia rewolucyjna, przystosowanie podstawowych założeń marksizmu do społecznych i ekonomicznych warunków Rosji i jej tradycji politycznych. Początki bolszewizmu sięgają rozłamu, dokonanego w Brukseli w 1903 na II Zjeździe Socjaldemokratycznej Partii Rosji (SDPRR), gdzie kierowana przez W. Lenina frakcja uzyskała przewagę większością jednego głosu nad grupą Martowa. Lenin zażądał centralizacji partii i stworzenia elity zawodowych rewolucjonistów, czemu sprzeciwili się pozostali (mienszewicy). Lenin rewolucję uzależniał od klasowego uświadomienia proletariatu, czyli jego przekształcenia się z “klasy w sobie” (tj. skupiającej jedynie uwagę na kwestiach bytowych) w “klasę dla siebie” (tj. świadomej swojej misji historycznej). Urzeczywistnić to może tylko zdyscyplinowana, scentralizowana partia pod kierownictwem zawodowych rewolucjonistów wywodzących się z inteligencji o orientacji socjalistycznej. Dyscyplinę partyjną miał wzmacniać zakaz działalności frakcyjnej oraz krytyki decyzji podejmowanych przez organy partii. Zrewidował poglądy Marksa uznając, że w Rosji możliwe jest przeprowadzenie rewolucji przez proletariat w sojuszu z chłopstwem (leninizm). W 1912 bolszewicy utworzyli oddzielną partię – SDPRR(b), która po rewolucji październikowej doszła do władzy. Wywodziła się z niej, utworzona w 1953, Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego, której ideologią był marksizm-leninizm. Zasady bolszewizmu stały się źródłem bezprzykładnego terroru partii wobec społeczeństwa, który szczególnie w okresie rządów J. Stalina doprowadził do masowego ludobójstwa oraz zaniku wszelkich demokratycznych form życia politycznego.