Herbarz polski, t. I-XVI + uzupełnienia, reprint z 1899 r. - Adam Boniecki
Tom I - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 385 s., reprint z 1899 r.
Tom II - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 396 s., reprint z 1900 r.
Tom III - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 388 s., reprint z 1900 r.
Tom IV - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 400 s., reprint z 1901 r.
Tom V - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 400 s., reprint z 1902 r.
Tom VI - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 396 s., reprint z 1903 r.
Tom VII - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 408 s., reprint z 1904 r.
Tom VIII - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 396 s., reprint z 1905 r.
Tom IX - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 397 s., reprint z 1906 r.
Tom X - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 391 s., reprint z 1907 r.
Tom XI - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 397 s., reprint z 1907 r.
Tom XII - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 397 s., reprint z 1908 r.
Tom XIII - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 398 s., reprint z 1909 r.
Tom XIV - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 391 s., reprint z 1911 r.
Tom XV - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 396 s., reprint z 1912 r.
Tom XVI - Wiadomości historyczno-geneologiczne o rodach szlacheckich, 280 s., reprint z 1913 r.
Tom XVII - Uzupełnienie i sprawozdanie, 296 s., 1901 r.
Nieukończone dzieło genealogii szlachty polskiej, uważane za najobszerniejszy, i najlepiej sprawdzony zbiór drzew rodowych. Zawiera ponad 400.000 osób. Obecne badania wykazują wiele błędów zawartych w herbarzu, mimo to jest ich jednak dużo mniej niż w innych historycznych herbarzach, gdyż autor opierał się wyłącznie na źródłach pisanych i dokumentach. Układ opiera się na nazwiskach i skupia się głównie na historiach rodzin, choć przedstawione są też podobizny herbów. Herbarz obejmuje litery od A – M. Wśród źródeł znajdują się także zniszczone w czasie wojny – np. Metryka Koronna czy księgi trybunalskie. Herbarz Bonieckiego jest niemal jedynym wypisem z tych źródeł.
Należy pamiętać, że Adam Boniecki doprowadził opisy rodzin jedynie do litery M. Ostatnia rodzina to Makomascy. Opisy niektórych rodzin są wielostronicowe, w innych przypadkach rodzina opisywana jest jednym zdaniem. Niektóre opisy dotyczą końca XVIII wieku, niektóre kończą się w XVI wieku. Wiele nazwisk jest jedynie wzmiankowanych wśród opisów innych rodzin, często wzmianka dotyczy samego nazwiska bez podanego imienia (np. "...kupił od Rzeckiego"). Adam Boniecki w Herbarzu Polskim przytacza około 25.700 nazwisk.
Adam Boniecki, właść. Adam Józef Feliks Fredro-Boniecki herbu Bończa (ur. 19 listopada 1842 w Żydowie (kieleckie), zm. 24 czerwca 1909 w Warszawie) – polski historyk, heraldyk, prawnik. Pochodził z rodziny szlacheckiej. Był synem Ferdynanda i Leontyny ze Stadnickich. Wcześnie stracił rodziców. Studiował prawo na uniwersytecie w Petersburgu i w Ecole de Droit w Paryżu. W latach 1865-1872 pracował w sądownictwie w Warszawie. Po osiedleniu się w majątku Świdno (przeszło w ręce Bonieckich po śmierci hrabiego Michała Stadnickiego) pod Warszawą zajął się badaniami heraldycznymi. W 1899 rozpoczął wydawanie wielotomowego dzieła Herbarz polski, przy współpracy z Arturem Reiskim; do 1909 opracował trzynaście tomów. Po śmierci Bonieckiego prace nad Herbarzem kontynuowali Reiski i Włodzimierz Dworzaczek. Jeden z pierwszych członków Polskiego Towarzystwa Heraldycznego.
