Herbarz Ignacego Kapicy Milewskiego 1870r

Herbarz Ignacego Kapicy Milewskiego 1870r - Praca Zbiorowa

Herbarz - Dopełnienie Niesieckiego Ignacy Kapica Milewski, były regent ziemski bielski, ok. 1800 r. ukończył opracowywanie źródłowych wypisów odnoszących się przeważnie do szlachty podlaskiej, a zaczerpniętych z ksiąg grodzkich i ziemskich przechowywanych wtedy w archiwach sądowych: brańskim, drohickim, suraskim, mielnickim i in. Rękopis Milewskiego ogłosił drukiem w 1870 r. w Krakowie Z. Gloger (niniejsze wydanie). Nadany tytuł nie jest ścisły, ponieważ łacińskie regesta ułożone rodzinami w porządku alfabetycznym, nie są herbarzem lecz zbiorem pierwszorzędnego materiału źródłowego. Ten źródłowy charakter stanowi największą wartość publikacji, także dlatego, że ogromna większość ksiąg sądowych, z których autor czerpał swe wypisy uległa zniszczeniu. Reprint wyd. przez Wyd. Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1990, na podstawie wydania drukarni "Czasu" W. Kirchmayera z 1870 roku. Herbarz – dzieło opisujące herby wraz z ich rysunkami i herbownymi, podstawowe źródło historyczne pomocniczej nauki historii - heraldyki. Pierwszymi herbarzami były role herbowe sporządzane od XIII w. z okazji turniejów rycerskich jako pomoc w identyfikacji uczestników i poprawności używanych przez nich herbów. Kolejną formą herbarza, zwłaszcza w zachodniej Europie były urzędowe spisy sporządzane z okazji lustracji dóbr dla celów skarbowych, ozdabiane od XV w. również wizerunkami herbów.