Henryk Arcybiskup Gnieźnieński zwany Kietliczem 1926 r

Henryk Arcybiskup Gnieźnieński zwany Kietliczem 1926 r - Józef Umiński

Józef Umiński (ur. 10 listopada 1888 w Pieńkach, powiat rypiński, zm. 1 maja 1954 we Wrocławiu) – polski ksiądz katolicki, prałat papieski i historyk. Był synem Władysława urzędnika i Franciszki z domu Bertram. W latach 1894-1898 rodzina przebywała w Chicago. W latach 1905-1907 uczęszczał do gimnazjum w Plocku gdzie wstąpił do seminarium duchownego. 22 czerwca 1913 otrzymał święcenia kapłańskie w katedrze płockiej z rąk biskupa Antoniego Nowowiejskiego. Kontynuował naukę na uniwersytetach w Rzymie i Monachium, uzyskując w 1918 tytuł doktora filozofii. Badał historię Kościoła rzymskokatolickiego. Po powrocie w sierpniu 1918 otrzymał katedrę historii Kościoła w seminarium duchownym w Płocku. W 1922 został zatrudniony jako wykładowca w katedrze historii Kościoła Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1923-1924 był dziekanem Wydziału Teologicznego KUL. W 1927 otrzymał godność szambelana papieskiego oraz powierzono mu stanowisko rektora Seminarium Duchownego w Płocku. Jesienią 1929 r. wyjechał ks. rektor Umiński jako delegat kapituły płockiej na jubileusz kapituły lwowskiej. We Lwowie zaproponowano mu objęcie katedry historii Kościoła na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza. We wrześniu 1930 przeprowadził się do Lwowa. Przed tym złożył rezygnację z kanonii katedry płockiej. Ordynariusz płocki mianował go kanonikiem honorowym. W 1936 był dziekanem Wydziału Teologicznego UJK.[1]. We wrześniu 1937 został mianowany profesorem zwyczajnym Historii Kościoła w Polsce i na Rusi UJK[2]. W 1937 otrzymał nominację na prałata papieskiego.

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939, wyjechał ze Lwowa do Warszawy[3]. W 1943 wyjechał na zaproszenie biskupa Czesława Kaczmarka byłego ucznia z okresu płockiego, do Kielc. Biskup kielecki mianował go profesorem seminarium diecezjalnego. W Kielcach prowadził tajne kursy uniwersyteckie. W latach 1945—1947 wykładał historię Kościoła w charakterze zastępcy profesora na Uniwersytecie Warszawskim.