Granaty ręczne i karabinowe 1920 r

Granaty ręczne i karabinowe 1920 r - Stefan Rowecki

Granat (z łac. → wł. lub hiszp. Granada) – rodzaj broni, pocisk rażący odłamkami i energią wybuchu albo zapalający.

Granat ręczny – pocisk wyrzucany ręcznie, siłą mięśni żołnierza, wypełniony materiałem wybuchowym, substancją dymotwórczą lub inną substancją. Granat ręczny wyposażony jest w zapalnik czasowy lub uderzeniowy.

Granat karabinowy – 30 mm pocisk z ładunkiem wybuchowym, stabilizowanym obrotowo.

Powyższy granat jest przeznaczony do wystrzeliwania z karabinu-granatnika (karabinka-granatnika), który posiada nasadkę wylotową o bruzdowanym przewodzie. Wkładane były do przewodu nasadki od wylotu. Na powierzchni części prowadzącej posiadały nacięte bruzdy i ważyły 0,25–0,45 kg. Wystrzeliwano je za pomocą specjalnych nabojów ślepych. Miały prędkość początkową 50 m/s i zasięg 50–100 m. W związku z małą skutecznością działania granatu odłamkowego i przeciwpancernego (posiadał mały kaliber i masę), zostały zastąpione po II wojnie światowej nadkalibrowymi granatami nasadkowymi nowego typu.